The scent of burning hair...

Hugarró

2008-01-08T23:30:00.000Z

"Eeeh? Aaa!... il piccolo piccolo!" sagði litli gamli húsvörðurinn áhugasamur og benti á fljúgandi furðudýr sem skaust um loftið af gífurlegri fimi og saug hunangslög af áfergju úr skærlitum blómum með löngum rana sem annars var dreginn saman í hring.

"Uuu... le piccolo... du... du monde?" spurði ég forvitinn en ítalskan mín var ekki upp á marga fiska.

"Si, si!" sagði hann kátur á móti. "Piccolo piccolo!"

"Uuu... is it... a bird?" Ég lagði mikla áherslu á síðasta orðið og veifaði meira að segja handleggjunum eins og fugl enda nokkuð skeptískur á að þetta framandi kvikindi gæti verið nokkuð svo hversdagslegt.

"Si, si! Il piccolo piccolo!" ítrekaði hann kampakátur einu sinni enn. Svipbrigðin breyttust hins vegar ekkert við spurninguna og grunaði mig að hann hefði ekki skilið. Ég ákvað því að spyrja hann ekkert frekar út í þennan, að því er virtist, kæra vin sinn í þeirri viðleitni að forðast óþægilegt og skilningslaust augnablik. Þess í stað sneri ég mér aftur að þessu fallega dýri sem hékk fast í lausu lofti við tigarlegt rautt blóm. Rétt mótaði fyrir leiftrandi vængjunum sem hreyfðust á ótrúlegum hraða líkt og á flugu.

Ég mundaði myndavélina en það reyndist hægara sagt en gert að ná mynd. Aftur á móti var skepnan allt annað en mannfælin; hún kippti sér ekkert upp við nærveru mína heldur þaut á milli krónublaða í leit að blómsykri. Í æsingi mínum við að ná mynd fór ég jafnvel svo nálægt að hún rakst í linsuna. Á næstu dögum átti ég eftir að sjá fleiri svona dýr, flest er Toskanasólin var í þann mund að setjast, við snyrtilegu beðin sem gamli húsvörðurinn hélt vel til haga.

Eitt núll fyrir mér

2007-06-10T22:54:00.000Z

Það er ekki á hverjum degi sem hinn almenni eldsneytisneytandi fær möguleika á að klekkja á stóru olíufélagi. Það kom því sem ljúfur andvari eftir stórhríð þegar gullið tækifæri féll mér í skaut á föstudaginn.

Kæru Íslendingar. Nú tek ég upp hanskann fyrir ykkur og nota hann til þess að slá olíurisa utanundir. Megi það verða til þess að minnka gremju og biturleika næst þegar þið fyllið á skrjóðinn ykkar.
Vinir, þegar bensínfnykurinn leikur um vit ykkar munið manninn sem streittist á móti okrinu og kom höggi á andstæðinginn. Þegar krónutalan á dælunni eykst hraðar en veldisvísisfall munið manninn sem hjó kúgunina í herðar niður. Þegar þið hvorki tjúttið né tannist á Tene vegna eldsneytisútgjalda herðið upp hugann og munið að nú fær olíuógeðið að kenna á því. Munið Bjarna Þorsteinsson.

Gleraugun mín brotnuðu í vinnunni. Olís borgar ný. Ég ætla að kaupa dýr gleraugu.

Förum í ferðalag

2007-05-06T21:02:00.000Z

Prófin eru byrjuð. Íslensk ritgerð búin. Ég skrifaði eitthvað sjitt um viðhorfsbreytingar. Viðhorfsbreytingar! Díses kræst. Ég ætla sem sagt að giska á að ritgerðin "Andlegt ferðalag" skori ekki hátt. "...ferðalag hugans er viðhorfsbreytingar..." -ómægad.

Munnleg enska á morgun. Vibbí! Þá get ég talað um mannsfósturvísisklónun eins og mér sé borgað fyrir það. Hver fílar það ekki?

Íþróttafréttamaður hjá 365 heitir Hans Steinar Bjarnason. Ég er auðvitað forfallinn aðdáandi orðaleikja og skríkti því náttúrlega eins og smástelpa á spítti þegar ég heyrði nafnið.

"Hei, er þetta Hans Steinar?"
-"Nei, þetta eru mínir steinar!"

Dimissio

París

2007-04-09T21:49:00.000Z

París var stórkostleg! Ótrúlega skemmtileg.

Já, við komum sem sagt heim síðasta miðvikudag úr einni skemmtilegustu ferð sem ég hef upplifað. Ég tók myndavélina með og læt því myndirnar tala sínu máli (því ekki nenni ég að skrifa meira eftir tímann sem fór í að koma þessum myndum inn).

Gjöriði svo vel.

Vígtenntar vonir

2007-03-10T14:56:00.000Z

Fyrir árshátíð Skólafélagsins á haustmisseri vorum við með leynivini. Minn var Guðrún Mist. Ég samdi henni ljóð frá hyldýpi hugar míns. (Lesist með miklum tilþrifum, dramatískum þögnum og helst upphátt).

Óður til vígtenntra vona á válegri vetrarnóttu

Ó, Guðrún Mist,
þig hef ég aldrei kysst.
Sem daggardropi á grónu túni,
skal ég draga að húni
ljóma þinn og drauma.

Munu þeir þar á vindum fljóta
enginn tími til að skjóta
sendiboðann.

Þar stend ég hjá
og horfi.

Sem hnotuviður hugsjóna þinna mun
ljós myrkursins brenna.
Brenna.
Brenna.
Æ, ég brenndi mig.

Augu þín eru þúsund gimsteinar
sem eiga ekkert skylt við loftsteina
sem eru ófagrir.

Hve langt þurfa menn að leita
til að fá að skreyta
líf sitt
með þér.

Að ofan svífa dásamlegar dísir
niður.
Þú kreistir þær í höndum þér,
lífskrafturinn lekur,
á þig,
yfir þig,
um ókomna tíð.
Og mýfluga eilífðarinnar grætur í hljóði.

Á fjarlægu smáblómi sálar minnar er skuggi,
komdu aftur.

-Erbín Pólon, tu amigo secreto

Svitar

2007-03-07T22:27:00.000Z

Hvað er málið með helvítis blogger? Hann neitar að publish-a ef maður hefur örlítið langa færslu. Ehh. Þetta átti að fylgja með hinu:

Sviti. Ég hef svitnað mikið undanfarið af tveimur ástæðum.
Númer eitt. Ég er búinn að kaupa mér hálfsárskort í World Class Laugum. Það verður stundað grimmt. Kaldhæðnislegt samt að það pleis, sem á að gera mann heilbrigðan, er líklegast valdurinn að hinum svitanum. Jahá, ræktinni finnst nefnilega ekki nóg að láta mann svitna í Laugum heldur líka í Hafnarfirði. Jújú, ég fékk flensuna. Og hef verið að svitna í bílförmum í hita- og kuldaköstum. Takk, World Class.

Þátíð

2007-03-07T22:25:00.000Z

Vá, það er svo sjittfokkass-mikið búið að gerast frá því að ég bloggaði síðast (sem er alveg tveir mánuðir).

Ókei. Það var t.d. Söngkeppni og -ball... nei, heyrðu, jólaballið líka! Andskotinn. Þetta Bu luju segir náttúrlega ekkert. (Wink). Nei, grín. Úff, ég er farinn að svitna núna af samviskubiti yfir bloggleysi. Og ég sem hef svitnað nógu mikið undanfarið. Æ, ég kem að því seinna.

Ég var að tala um böll (haha). Jólaballið var vel skemmtilegt. Fyrirpartí hjá Thelmu. Söngballið var líka frekar hresst, fyrirpartíið fannst mér samt hressara (hjá Þórunni). Síðast en ekki síst var árshátíð Framtíðarinnar 15. febrúar. Loftur hélt morgungleði (næstum morgunógleði (þá meina ég orðið, ekki partíið)) sem heppnaðist ljómandi vel. Þaðan fórum við nokkur í keilu. Um kvöldið borðuðum við svo í Perlunni hringsnúandi. Það var gaman. Þessi fjögurra rétta máltíð var samt varla fjórir réttir heldur meira svona aðalréttur borinn fram á eftir sýnishorni af kjúklingalifrarkæfu og smakki af sjávarréttasúpu. Annars var þessi kæfa reyndar alveg heldrjúg og varð yfirleitt eftir í glasinu sínu. Eftir svona 300 gráður af útsýni fórum við í fyrirpartíið okkar hjá Heru. Ágætis partí. Svo var það bara Broadway og danskorti nauðgað af fjölda spriklandi sprunda.

Ég er með einhverja áráttu að "skrá" svona viðburði.
Ég skrifa til að muna en dansa til að gleyma.

Myndablogg II?

2007-03-07T21:11:00.000Z

Blogger vildi ekki birta þetta í byrjun janúar í heilu lagi. Það er því að kenna að ég nennti ekki að blogga. Ég ákvað núna að skipta þessu í tvo hluta. Sko, þróun er ekki bara kenning.
Annars er þetta lokainnslag hins magnaða þríleiks "færslursemberatitilsemendaráspurningamerki". Þ.e.a.s. ef þessir tveir hlutar gilda sem einn.

Myndablogg I?

2007-03-07T21:01:00.000Z

Bu

2007-01-05T15:10:00.000Z

luju

Átt þú þetta?

2006-12-05T15:38:00.000Z

Líffræðin gekk frekar vel. Franskan á morgun - enginn metnaður.

Áðan var bankað á útidyrahurðina. Var þar lítil stelpa úr næsta húsi (húsinu sem er pallmegin). "Hæ, átt þú nokkuð þetta?" sagði hún og dró upp 50 ml óopnaða brennivínsflösku. "Þetta var við pallinn þinn. Það eru líka einhverjar bjórdósir þar. Ég var bara að leika mér þegar ég sá þetta."
"Uuuu... já. Ég kannast nú ekki við þetta sko ha... eee... já. Það var hérna partí um daginn og einhver hlýtur að hafa týnt þessu þá. Ég skal bara taka þetta. Hérna... takk fyrir að láta mig vita. Bæbæ."

Nokkrum mínútum síðar...

Bankað. Litla stelpan aftur. Í þetta skiptið með svellkaldan Heineken í höndunum, óopnaðan. "Hæ, ég fann þetta líka við hliðina á pallinum."
Þá fór ég með henni út að rannsaka. Viti menn. Til viðbótar við fyrrnefndan sukkvökva var þar annar fjársjóður. Aleinn og yfirgefinn á miðjum pallinum, vinalaus í tómlegum plastkraga fyrir sex, blasti við gullmoli. Egils Gull.
"Bless bless," sagði ég við stelpuna og labbaði inn klyfjaður af byggdrykkjum sem fennti svo eftirminnilega yfir fyrir tveimur og hálfri viku síðan.

Kannski frönskulesturinn verði ögn bærilegri núna...

Slaka?

2006-12-04T16:11:00.000Z

Efnafræðin búin. Hefði mátt ganga betur. Líffræði á morgun. Hlýtur að ganga betur.

Sá frétt á mbl.is áðan með yfirskriftinni "Dæmdur í 30 fangelsi fyrir að kasta köku í fjármálaráðherra Noregs". Mér finnst nú fullgróft að ætla að bita manninn niður í þrjátíu hluta fyrir svona flipp.

Nú er bara spurningin, hafa þeir leiðrétt fyrirsögnina þegar þú ýtir hér?

Taumlaust eirðarleysi

2006-12-02T23:14:00.000Z

Í prófum nennir maður að gera allt annað en að læra. Fyrsta prófið er ekki einu sinni búið og ég er strax kominn í ruglið. Hef verið að æfa mig í að halda boltum á lofti, borða smákökur, setja saman kindereggsleikföng og kveikja í eigum mínum. Tók svo myndir af þessu tvennu síðastnefndu.

Fiðringr

2006-11-26T18:02:00.000Z

Hæ þið.
Seint, já, en ég vil þakka öllum sem mættu í ammælið um síðustu helgi og gerðu laugardagskvöldið alveg yndislegt. Mikil eftirspurn hefur verið eftir myndum úr teitinu og hef ég loksins orðið við því að setja þær á netið (eftir mikinn hausverk...).
Hér eru þær. Afar skemmtilegar myndir.

Jagshemash

2006-11-13T17:38:00.000Z

Bloggeddíbloggblogg.

Það er ekkert smá tímafrekt að finna partítónlist á netinu. Fyrst þarf maður að kíkja á dót eins og iTunes Music Store og Radio Blog Club og gera lista yfir lög sem gott væri að niðurhala. Síðan byrja leiðindin... að finna þessi lög. Og til þess að finna lögin þarf að finna forrit til þess. Allavega.

Það er svo langt síðan ég bloggaði. Í millitíðinni er ég loks kominn með mína eigin tölvu. PowerMac G5 meira að segja. Svo er ég líka búinn að kaupa mér myndavél, Canon 400D. Og allt á kostakjörum auðvitað.

Heilt ball búið að fara fram síðan ég skrifaði síðast. Árshátíð Skólafélagsins. Fyrirpartí hjá Arnari. Góð stemmning.
Svo hafa frekar misheppnuð tebó líka verið haldin. Ekki sáttur við stjórnina í þeim efnum. 18+, 18+ eða ekkert áfengi, og svoleiðis bull sem brýtur gjörsamlega í bága við allt það sem MR stendur fyrir. Eða ætti að standa fyrir.

Mýrin á föstudaginn. Góð. Borat þar áður. Fokkin hilaríus!
Gleði hjá Höllu og salsa á Kúl-túrunni á laugardaginn. Hresst.

Elton John er hetjan mín. Tiny Dancer og Rocket Man. Er hægt að biðja um meira? Kannski maður spili hann aðeins á laugardaginn.

Sem minnir mig á það! Ég verð fokkin átján á laugardaginn! 18 18. nóvember. Þá verður ekkert gefið eftir í gleðinni.

En ókei. Hvað þýðir það að verða átján? Ógeðslega óld spurning eitthvað. Sérstaklega fyrir fólk eins og Elísabetu sem hefur verið sjálfráða í næstum ár. Sem er heil eilífð en samt alls ekki.
Þó að það breytist ekki neitt alveg á stundinni þýðir það samt að maður þarf að spá í framtíðinni. Það er ekki, þó að það sé óendanlega sorglegt að hugsa til þess, mjög mikið eftir af MR. Að minnsta kosti ef maður hugsar til þess hvað tíminn hefur liðið fáránlega hratt þessi rúmlega tvö ár. Þessi ár hafa verið skemmtilegri, og erfiðari, en öll grunnskólaárin til samans. Hvernig á maður svo að geta fundið jafnskemmtilegt framhald og MR þegar það er um svo margt að velja og maður veit varla hvað maður vill?

Til þess að reyna að átta mig á því, fór ég (og Daði og Elísabet) á kynningu í Listaháskólanum á laugardaginn að kíkja á arkitektúrdeildina. Listin... ó listin... Þetta var hálfsúrrealískt allt saman. Svolítið eins og venjulegar reglur giltu ekki. Þannig er inntökuskilyrði jú stúdentspróf en samt ekki. Einkunnirnar skipta nær engu máli. Það sem máli skiptir til þess að komast inn er að láta flotta "möppu" fylgja með umsókninni. Mappan er innan gæsalappa vegna þess að hún þarf svo sem ekkert að vera mappa heldur bara eitthvað sem sýnir fram á að þú sért afar artí týpa. Hún á að sýna að þú sért "listalega" þenkjandi og fjölhæf manneskja; kunnir að taka myndir af brunnum svömpum, voða artí en samt voða voða merkingarsnautt. Fyrst fannst mér þetta alveg sniðugt. Já, ég bara mála, teikna og smíða, tek svo myndir af því öllu, prenta á fínan pappír og bind allt saman í bók. Svo fór ég að hugsa hvað það er kjánalegt og tilgangslaust. Á list ekki að segja manni eitthvað? Fá mann til að hugsa? Æ... hraun og litlir pýramídar framan á umsóknarmöppu segir mér ekki neitt.
Er arkitektúr í úlöndum kannski málið?

Chenqui.

Tré í skugga

2006-09-12T21:51:00.000Z

Reif-reif, reif-reif-reif-reif, reif-reif-reif-reif... og svo framvegis. Reif-busaballið var á fimmtudaginn og það var geðveikt!

Skólinn er líka mjög fínn. Maður getur samt orðið örlítið móðursjúkur ef maður hugsar um allt sem er framundan og allt sem á eftir að læra en það er bara gaman. Jú, víst, Bjarni, það er gaman.

Á laugardaginn er svo fjallganga (sem gefur manni frí í leikfimi í mánuð) sem ég held að geti ekki verið annað en algjör snilld. Allavega var göngufundurinn í dag mjög fjörugur. Í það minnsta mun enginn gleyma rúsínu né leghlíf heima. (Hahahaha...)

Bóbó gullfiskur hefur verið í pössun hjá okkur meðan eigendurnir brugðu sér út fyrir landsteinana. Hann er voða hress. Syndir einn um í sínu kúpta fiskabúri og unir sér vel við sínar flögur af fiskamat tvisvar á dag. Sérstaklega verður að passa að hann fái ekki of mikinn mat. Því þá deyr hann. Það er eitthvað mjög ónáttúrulegt við að geta ekki ákveðið sjálfur hversu mikinn mat óhætt er að éta áður en hann verður manni að bana. En það er víst ekki við Bóbó að sakast. Hann er ekki beint náttúrulegt dýr. Hann er bara ræktaður eins og hvert annað grænmeti til að mæta kröfum okkar. Afkvæmi ótal fiska, tilneyddum til að fjölga sér. Bóbó er sem sagt úrvalsgenablanda. Að því gefnu, þ.e.a.s., að úrvalsgullfiskur sé skilgreindur út frá því að vera frábær í að lifa í skál með vatni og skömmtuðu fiskafóðri. Nei, Bóbó er ekkert svo frábær. Hann hefur gríðarstóran sporð og ugga og dúllerí sem Darwin sá ekki fyrir. Og bráðum snýr náttúran sér í votri gröf undir uppistöðulóni í nafni eyðileggingar og vonbrigða og bölvar manninum.

Erum við ekki öll eins og Bóbó: Innantóm... en falleg.

5.S segirðu

2006-08-24T23:18:00.000Z

Í dag var mín þriðja skólasetning í MR. Hún gekk sinn vanagang: safnast saman fyrir framan MR; gengið fylktu liði í Dómkirkjuna; hlýtt á kór, prest og rektor; farið í heimastofu (sem núna er stofa 4 í Casa Christi, á móti þriðjubekkjarstofunni ofursveittu, vona að fjarkinn búi yfir betri loftræstingu) og hitt kennarana. MR bækur og fjölrit svo keyptar eftir næringarnám.

Svo er bara að bíða og sjá hvernig þessi nýi bekkur nær saman. Ég kalla það mjög gott ef andrúmsloftið verður eins og í 4.X en það er nokkuð ljóst að enginn bekkur mun nokkurn tímann jafnast á við hinn goðsagnakennda 3.B. Það eru örugglega margar ástæður fyrir velgengni hans sem er efni í allt aðra færslu en þessa hér.

Svolítið skrítið að bara einn af þeim kennurum sem kenna okkur í ár hefur kennt mér áður. Þannig hafa nokkrir mjög góðir kennarar kvatt og í staðinn hafa gamlir fjendur (eða á ég að segja fjandi) frá því í hitteðfyrra heilsað.

Fyrsti skóladagur á morgun svo eins gott að fá góðan nætursvefn.

Góða nótt.

Te og gin

2006-07-31T22:18:00.000Z

Jííííha! Helgin var alveg svakaleg. Ytri akrein hringvegarins keyrð til enda. Fokk margir kílómetrar og sjitt mikill bensínkostnaður. En allt var þetta þess virði. Þó ekki væri nema til að tjútta við 'We Are the Sleepyheads' með fáránlega hröðum takti. Tónleikarnir voru ótrúlegir, Emilíana frábær og fyndin og Stevie Jackson ætti að varðveita til enda heimsins.

Hvað á maður að gera um verslunarmannahelgina? Hugmyndir? Annars finnst mér ég þurfa að innlima pælingar og lífsspeki í þetta blogg.

Blogga meira seinna. Bless.

Asking the same 'why?'

2006-07-23T21:50:00.000Z

Sæl öll. Þá er ég kominn úr bloggsumarfríi.

Vinnan gengur sinn vanagang. Fyrir nokkrum vikum var brjálað þar sem ég var einn í móttökunni en sem betur fer stóð það ekki lengi og mannskapur bættist við. Nú er svo komið að við erum næstum ofmannaðir.
Eldri maður er einn af "nýja" fólkinu. Hann er gamall sjómaður og áhugamaður um siglingar og veit mikið um alls konar fiskveiðidót sem heitir alls konar nöfnum og enginn veit hvað heitir nema hann.
"Hei, Örn! Hvað er þetta?" - Og með skringilega hljómandi nafninu fylgir oft frásögn um not vörunnar. Nú kann ég til dæmis að veiða lunda í lundanet, veit hvernig ómunnleg samskipti tveggja skipstjóra fara fram og hvaða hlut skal setja milli skips og hafnar sem þolir margra tonna þrýsting og skemmir hvorki bát né bryggju.

Föstudagurinn var mjög skemmtilegur og vonandi að annað fólk sé á sama máli. Takk þið sem mættuð en líka þið sem hefðuð viljað koma en gátuð það ekki.

En nú fer að koma að einum aðalviðburði sumarsins. Um næstu helgi er nefnilega roadtrip/útilega/Belle and Sebastian og Emilíana Torrini tónleikar á Borgarfirði Eystra.

Í dag var frábær Rokklandsþáttur þar sem Belle and Sebastian voru í aðalhlutverki og símaviðtal tekið við Stuart Murdoch, aðalsöngvara og -lagahöfund sveitarinnar. Þar sagði hann (eins og í viðtali í Mogganum) að tónleikarnir tveir yrðu vafalaust frekar ólíkir (líklega um helmingi laganna skipt út milli tónleika) enda vilji þau breyta til frá kvöldi til kvölds. Einnig, þó að opinberlega sé þetta Life Pursuit-túr, muni þau taka heilmikið af gömlu efni og sagði hann að það kæmi fólki á óvart hversu mikið þeir fari aftur í tímann og spili talsvert af lögum af fyrstu tveimur breiðskífum sínum: Tigermilk og If Your Feeling Sinister. Þeim finnist þau ekki skyldug til að spila gamla efnið heldur finnist þeim forréttindi að geta leitað í gamla slagara.

Fleira spennandi kom fram í viðtalinu, milli vel valinna laga og frábærrar útgáfu B&S af hinu forna írska drykkjulagi Whiskey in the Jar, eins og til dæmis það að þau væru ekki alveg viss hvernig það atvikaðist að þau muni spila í litla sjávarþorpinu Bakkagerði á Austurlandi. Líklegast hefðu einhverjir Íslendingar stungið upp á því og fundist það góð hugmynd og hljómsveitin tekið undir það.

Heiða (í Unun) sem tók viðtalið við Stuart spurði hann svo hvort hann ætlaði ekki að upplifa hina íslensku útilegustemmningu og tjalda í Borgarfirði. Hann spurði á móti hvort það væru skordýr sem bitu mann meðan maður svæfi í tjaldi eins og í Skotlandi og þegar hann fékk neitandi svar sagði hann að það gæti vel verið og að hann tæki svefnpokann sinn með sér.
Hann sagði líka frá því þegar hljómsveitin hafi verið að spila á hátíð í Japan hafi hann fyrir misskilning fundið upp nýjan leik þegar hann lék sér í frisbee og farið úr buxunum vegna hita. Þá hafi hinn fjörugi leikur stripp-frisbee orðið til sem þau spiluðu við hina íslensku hljómsveit múm. Leikurinn er þannig að í hvert skipti sem einhver grípur ekki frisbee-diskinn þarf hann að fara úr einni spjör.

Það er því ljóst að frisbee-diskur verður hafður með í för á laugardaginn og farið í stripp-frisbee með Belle and Sebastian á tjaldstæðinu á Borgarfirði eystra.

Ekkert partí án Davids

2006-06-12T21:42:00.000Z

Hæ!

Nú er sumarið byrjað með tilheyrandi vinnu, gleði og birtu. Ég er að vinna á lagernum hjá Olís og líkar vel. Karlrembuveldi og groddalegt andrúmsloft. Engin ástæða til að vera snyrtilegur og kurteis; allt slíkt er fokið út í veður og vind; dreift tvist og bast meðal tölvufræðikunnáttunnar í hafi gleymsku og vanrækslu.

Nú langar mig bara að skemmta mér í sumar. Gera helst eitthvað nýtt og spennandi um hverja helgi og njóta lífsins þó allar líkur séu á því að það verði ekki í útlöndum. Talandi um það. Það eru allir úti eða að fara út bráðum. Frakkland líka ekkert smá vinsælt. Liggur við að maður þurfi að kaupa sér frönskukennsluspólur í sumar til að dragast ekki aftur úr frönskunni í haust.

Hvað er svo málið með helvítis Framsókn? Borgin, ríkisstjórnin. Svo þessi nýja stjórn Geirs. Er ekki allt í lagi? Deginum ljósara að lýðurinn er hættur að ráða.

Hver vill halda partí um næstu helgi?

Spýja mikil

2006-05-12T11:33:00.000Z

Vívíví. Bara þrjú próf eftir. Níu búin og liðu frekar hratt.

Egils-saga hefur nokkra ljósa punkta. Það er dálítið seinlegt að komast inn í hana en þegar maður er kominn af stað breytist upplifunin í hálfgerðan skemmtilestur. Besti hluti bókarinnar er, svo ekki verður um villst, þessi:

Egill fann þá, að honum myndi eigi svo búið eira; stóð hann þá upp og gekk um gólf þvert, þangað er Ármóður sat; hann tók höndum í axlir honum og kneikti hann upp að stöfum. Síðan þeysti Egill upp úr sér spýju mikla og gaus í andlit Ármóði, í augun og nasarnar og í munninn; rann svo ofan um bringuna, en Ármóði varð við andhlaup, og er hann fékk öndinni frá sér hrundið, þá gaus upp spýja. En allir mæltu það, þeir er hjá voru, húskarlar Ármóðs, að Egill skyldi fara allra manna armastur og hann væri hinn versti maður af þessu verki, er hann skyldi eigi ganga út, er hann vildi spýja, en verða eigi að undrum inni í drykkjustofunni.

Egill segir: "Ekki er að hallmæla mér um þetta, þótt eg geri sem bóndi gerir, spýr hann af öllu afli, eigi síður en eg."

Ef þið eruð eitthvað í líkingu við mig þá hlóguð þið mikið og lengi af þessu. Einnig, ef þið eruð eins og ég, hafið þið farið að hugsa þvílíkt dásemdarsagnorð þarna er haft í hávegum: sögnin að spýja. Þetta orð mætti nýta sér óspart á alls kyns skemmtunum. Og, þar sem tjaldferð er nú handan við hornið, er ekki úr vegi að kynna sér beygingarmyndir þessarar sagnar nánar, fyrst í nútíð en svo í þátíð:

ég spý
þú spýrð
hann spýr
við spýjum
þið spýið
þau spýja

ég spjó
þú spjóst
hann spjó
við spjóum
þið spjóuð
þau spjóu

Að lokum, kynnu slíkar aðstæður að koma upp að boðháttar væri þörf:

spýðu!

Arty ain't it?

2006-05-12T11:15:00.000Z

Ég pantaði þetta ekki sko

2006-05-09T22:48:00.000Z

Olræt. Ahh, prófatíð í gangi. Sjö af tólf búin. Tók mér frí í dag (að læra þ.e.a.s., ég mætti í prófið í morgun). Prófin hafa gengið svona frekar illa. Mörg hver í það minnsta. En nóg um það.

Í kvöld fékk ég loksins fatasendinguna mína frá American Apparel. Tók ekki nema rúmlega hálfan annan mánuð að fá hana. Hvers konar eiginlega slugsgangur er á póstkerfum í heiminum? Og svo eftir þetta langan tíma þarf maður að borga virðisaukaskatt og hvaðeina þegar maður ætti í raun frekar að fá endurgreitt vegna seinagangs. Pluff, segi ég bara. Já, þið lásuð rétt! Pluff!
Hvað um það. Ég ætlaði reyndar bara að segja frá því að með þessum tveimur peysum sem ég keypti leyndist svolítið annað í kassanum. Djúpt undir fötunum lá lítill poki. Í pokanum lá g-strengur. Ég pantaði ekki g-streng.

It's a lie to serve the truth

2006-04-18T14:52:00.000Z

Nú er komið að hinu mánaðarlega bloggi. Hæst ber að nefna:
Glæsilegt gengi félaga í kosningum en ekki í Músíktilraunum þrátt fyrir stórkostlega frammistöðu, óendanlega sætan MORFÍS-sigur, veikindi og sjittlód af prófum. (Djöfull er ég að segja gamlar fréttir en einhvers staðar verður þetta að koma fram).
Grímuball 4. apríl þar sem sem ég klæddi mig sem "Ace Ventura þegar hann fór á geðveikrahælið". Ballið var á Nasa, fyrirpartíið hjá Arnari. Drullustuð alveg.
Svo föstudaginn eftir það var bústaðarferð á Snorrastaði með bekknum. Afskaplega fín ferð það og markaði upphaf páskafrísins.
Páskafríið byrjaði rólega. Svefn, Friends-þættir, furðulegt sund og tvær vaktir djömpstörtuðu því. Það var hins vegar bara upphitun fyrir aðalviðburð frísins; bústaðarferð á Ólafsfjörð.
Valborg bauð okkur Alexander, Erlingi og Jóni Andra að slást í för með henni, Birki, Helga og Hildi Örnu þar nyrðra. Þau fjögur lögðu af stað á fimmtudagsmorguninn og við fjórir ákváðum að skella okkur morguninn eftir. Eftir að hafa pikkað a/Alla upp hófst þessi 429 kílómetra leið norður fyrir á lítilli Toyota Corollu troðfullri af farangri. Við hittum svo hina ferðalangana á Greifanum á Akureyri eftir fremur stuttan ferðatíma og fengum okkur mjólkurhristing að hætti Ragnars skjálfta. Þá fórum við til Dalvíkur þar sem sumir fóru aðeins á snjóbretti. Þaðan fórum við loks til Ólafsfjarðar í gegnum hin mjög svo forvitnilegu einbreiðu Múlagöng. Á Ólafsfirði er mikið af vélsleðum. Við sáum þar fleiri vélsleða en fólk og bíla. Athyglisvert í meira lagi. Komum okkur átta fyrir í fjögurra manna bústaðnum; spiluðum billjard, pílu og horfðum á stórt sjónvarp á hótelinu; borðuðum hamborgara þar; hittum hinn hressa og afbrigðilega hótelstjóra Frímann; fórum í bústaðinn og hófum svallið m.a. í heita pottinum góða og djúpa snjónum allt um kring.
Á laugardaginn eftir morgunmat fórum við svo aftur í brekkurnar á Dalvík. Við Erlingur leigðum okkur skíði og hófum gleðina. Þá vildi svo ekki betur til en að ég flaug á hausinn á leiðinni niður, allt gott og blessað með það, enginn skaði skeður, nema hvað að sekúndubroti eftir veltuna mína, þegar ég er í þann mund að líta upp, flýgur annað skíðið mitt beint í andlitið á mér með þeim afleiðingum að stór skurður opnast á nefinu á mér. Skíðið gat ákveðið að lenda hvar sem var en auðvitað þurfti það að fara í andlitið á mér. Og jújú, undir eins byrjaði að fossblæða og snjórinn orðinn svona líka fallega rauður á dágóðu svæði. Djö... djöst mæ lökk, einu sinni sem oftar. Ég þurfti sem sagt að labba niður brekkuna með hanskann minn upp við skurðinn, gjörsamlega löðrandi í blóði. Í skálanum setti einhver kona, hjúkrunarfræðingur (I can only assume), á mig klemmuplástur til að loka sárinu. Þetta fór sem sagt betur en á horfðist.
Um kvöldið þegar allir voru orðnir hreinir og fínir og hungrið tók að sverfa að keyrðum við um Ólafsfjörð og fundum það sem við höldum að sé eini veitingastaður þeirrar húsaþyrpingar. Hét hann Höllin og var bara mjög kósí. Þar var kall að blasta Live 8 tónleikum á DVD á stærðar flatskjá og heimabíói. Það var reyndar mjög fínt yfir matnum og kallinn var að fílaða. Það var náttúrlega enginn þarna inni nema við átta og kallinn (sem sagði í símann við félaga sinn að staðurinn væri að fyllast af einhverjum Reykvíkingum) og stelpan (sem brá mjög mikið þegar við komum inn, hún átti sko ekki von á öðrum eins fjölda) og konan (sem bakaði handa okkur fínar pítsur) og einhver annar kall (sem kom seinna og horfði á tónleikana með hinum kallinum). Eftir matinn fórum við bara aftur í bústaðinn þar sem svallið hélt áfram frá kvöldinu áður, þó aðeins hófstilltara og þó...
Um hádegisbilið á sunnudaginn héldum við svo heim og fórum í svakalega bílaleiki til að stytta okkur stundir. Í bænum þegar ég var búinn að skutla öllum til síns heima hélt ég upp í Þrastarskóg í yndislegan páskamat með fjölskyldunni.
Gærdagurinn fór svo í nákvæmlega ekki neitt nema svefn og leti.
Nú er síðasti dagur páskafrísins og ég hef ekki opnað bók. Það er samt allt í lagi, er það ekki?

Tremmi

2006-03-18T18:30:00.000Z

Nú er kosningavika framundan í skólanum og margir að bjóða sig fram. Margir meira að segja ansi frambærilegir og ætla sér mikla og góða hluti. Elísabet ætlar að vekja myndlistadeild Listafélags Skólafélagsins af værum blundi með frábærum hugmyndum um samtengda atburði listafélaganna og ef Hildur Kristín yrði kosin scriba scholaris mundi hún jafnvel berjast fyrir því að Morkinskinna kæmi einu sinni út á réttum tíma. Ef það er á þinni stefnuskrá, Hildur, þá færðu allavega mitt atkvæði. Síðan ætlar Reykjanesbæjarstjórasonurinn Guðmundur Egill að bjóða sig fram í quaestor scholaris og óska ég honum góðs gengis með það. Svo eru auðvitað miklu fleiri að bjóða sig fram...

Og áfram skólamál: Nú eigum við að fara að velja deild fyrir næsta ár. Í boði eru Eðlisfræði I, Eðlisfræði II, Náttúrufræði I og Náttúrufræði II. Frekar erfitt val. Það er allavega á hreinu að ég velji Náttúrufræði en hvora deildina? Ég er að skoða námsgreinarnar á þessum deildum í þessum töluðu orðum. En hvað ætti að ráða þessu vali? Jú, það hlýtur að vera það sem ég stefni á að læra í háskóla en það breytist dag frá degi og aldrei er ég viss. Læknisfræði? Líffræði? Lífeðlisfræði? Erfðafræði? Verkfræði? Eða bara eitthvað allt annað? Á deild II eru sex einingar í "frjálsu" vali en ekkert á deild I. Reyndar getur maður valið um annað hvort stjörnufræði eða erfðafræði á þeim báðum en mig langar að læra bæði! Fljótt á litið (án ábyrgðar) er munurinn á Náttúrufræðideild I og II þessi:

5. bekkur: Tveimur einingum meira af stærðfræði á I.
6. bekkur: Sex einingar af eðlisfræði á I en engin á II. Í staðinn eru sex einingar af vali á II en ekkert á I.

Óákveðinn gaur eins og ég þarf að halda sem flestum möguleikum opnum. Eftir þessi skrif held ég að Náttúrufræðideild I henti best fyrir það. Úúú sjálfsgreining.

Vá, ég tók ákvörðun! (Ætli hún haldist?)

Ticket to Ride

2006-02-17T21:35:00.000Z

Árshatíðarvika Framtíðarinnar er á enda en þemað var "Gullöldin". Árshátíðarballið í gær var alveg rosalega ljúft, jafnvel betra en Gus-Gus söngballið þann 19. janúar á Nasa, þrátt fyrir gríðarlegan stemmara þar. Í gær spiluðu fyrir dansi hinir einu sönnu Det Betales, bítlacoverlagabandið frá Noregi. Þar sem ég hlusta frekar lítið á Bítlana kalla ég þá góða fyrir að ná að skemmta mér svona mikið með setti sem samanstóð eingöngu af Bítlalögum. Good on them.
Gærdagurinn hófst með fínu morgunpartíi hjá Guðrúnu bekkjarfélaga þar sem við borðuðum bakkelsi, horfðum á Árshátíðarsjónvarpið og spiluðum mjög svo umdeilt Actionary. Þaðan fór ég í einhvern súrasta leiðangur sem um getur. Mamma bað mig um að kaupa ís handa leynivini sínum í vinnunni og fara með hann þangað. Þetta misheppnaðist hrapalega, þökk sé linum ís og litlu boxi, og varð afspyrnu sóðalegt eftir bíltúrinn frá Kringlunni og upp í Efstaleiti. Svo sóðalegur og lekandi út um allt, að ég ákvað á staðnum að fara ekki með hann inn. Ingibjörg hins vegar reddaði þeim málum. Hún skutlaði okkur strákunum á Árshátíðardagskrána í Loftkastalanum og keypti kökusneið handa leynivininum. Það glitti í mig í ball-atriði í Árshátíðarmyndinni og má segja að það hafi bjargað myndinni. Í alvöru sko. Eftir það fórum við svo bara heim (moi et Ingibjörg) og gerðum okkur til fyrir kvöldið sem var nokkurn veginn svona: Góður matur á Kaffi Reykjavík (og myndataka á James Bond-legum "ísbar"), eitt skemmtilegasta fyrirpartí í manna minnum með æðisgenginni tónlist og gleði og þaðan haldið á ballið í gímaldinu Gullhömrum. Vel heppnaður dagur svona á heildina litið.

Annars er í nýlegum fréttum skuggalega lágar einkunnir og fáránlegar breytingar á steinaldarsjoppunni Snælandi, þar sem ég vinn núna bara annan hvern sunnudag. Miklar breytingar hafa verið gerðar á grillinu, óteljandi gerðir hamborgara, samloka, báta og meðlætis nú á boðstólnum. Þetta er náttúrlega bara hálfvitalegasta stefna sem þessi annars slappa sjoppa hefði getað tekið. Aðstaðan býður engan veginn upp á þessar nýjungar, grillið enn þá jafnlítið, plássið á bakvið þrengist og þrengist þannig að núna er heilmikið vesen að komast þar um; kössum og vörum staflað um allt. Sjoppan sjálf er svo svona eittþúsundáttatíuogníu fermetrar af ónýttu plássi og búðarborðið tveir kílómetrar að lengd. Svo raðast kúnnarnir upp eftir endilöngu borðinu og allt fer til helvítis. Svona stór sjoppa virkar ekki án þess að hafa fleira starfsfólk. Það þyrfti að minnka sjoppuna um slatta og stækka svæðið bakvið í staðinn. Við skulum svo auðvitað ekki gleyma hálfbiluðu búðarkössunum frá tímum Egils Skallagrímssonar og hæsta verði sem nokkur maður hefur þurft að sætta sig við. Svei, þú hæpersveitta sjoppa.

Ehh, það er svo leiðinlegt að röfla svona.
Hlustið bara á "Hedonism (Just Because You Feel Good)" með Skunk Anansie og verið happí.

Flugferð

2006-01-21T23:41:00.000Z

Úff, ég þarf svo feitt að blogga að það er ekki fyndið.

Einu sinni fyrir langa löngu var ég í flugvél. Við fjölskyldan vorum með frímiða sem mamma átti síðan hún vann hjá Flugleiðum. Það varð til þess að við þurftum öll að sitja hvert í sínu lagi og ég lenti í gluggasæti við hliðina á einhverjum fullorðnum manni. Þegar dágóður tími var liðinn af flugtímanum hallaði ég mér fram til þess að ná í eitthvað úr bakpokanum mínum. Þá sá ég það. Þetta var eitt eftirminnilegasta augnablik á minni stuttu ævi. Á gólfinu, mitt á milli sætis míns og sætis hins fullorðna manns lá einn bandarískur peningaseðill, upp á eina milljón dollara. Ég snarstoppaði og starði. Í einni svipann var ég sviptur sakleysi æskunnar og mér ýtt út í hinn raunverulega heim. Eins og hendi hefði verið veifað breyttist eitthvað í mér, litli strákurinn í gluggasætinu var ekki lengur einfaldur og tær heldur tók sér bólfestu í honum græðgi og eigingirni. Ó, máttur þessa pappírssnifsis var ógurlegur. Hver hefði trúað því að pappír og blek gætu haft þessi áhrif? Hrifsað æskuljómann úr saklausu barni og sáð í staðinn fræi illsku og spillingu. Allt breyttist. Skemmtilegt flug og forvitnilegt fólk hvarf eins og dögg fyrir sólu og ég varð tortrygginn, afar tortrygginn. Ég settist strax teinréttur upp og kom fætinum haganlega fyrir seðilinn svo maðurinn við hliðina á mér sæi hann ekki. Ég gat ekki teygt mig í hann strax, fólk gæti séð það, maðurinn gæti séð það. Hann var nefnilega öðruvísi núna, eins og allt annað. Ég sat í sætinu mínu eins og ekkert hefði í skorist, eins eðlilega og ég gat. En maðurinn vissi eitthvað, mér fannst hann horfa á mig í sífellu, ég fann augun í honum brenna á hnakkanum er ég starði ákaft á ský fyrir utan vélina. Hvað átti ég til bragðs að taka? Þarna sat ég einn og yfirgefinn í þrjátíu þúsund feta hæð við hliðina á þeim sem ætlaði að svipta mig eignum mínum. Mér fannst hann hlæja að mér eins og hann vissi hvað ég var að hugsa og að það væri ekki möguleiki að ég myndi sleppa þaðan með fjársjóðinn. Ég andaði ört, fannst ég vera að kafna. Ég yrði að gera eitthvað fljótt áður en það yrði um seinan. Án þess að hugsa beygði ég mig niður og teygði mig í seðilinn græna. Fingurgómarnir snertu hann... en eitthvað var að.

Nú spyr ég ykkur lesendur góðir, hvað var að?

Joyeux Noël

2005-12-21T16:14:00.000Z

Í gær eftir einkunnaafhendingu gerðist ég jólalegur. Ég kom heim að tómu húsi, allir voru í vinnu. Ég kveikti á seríunum á jólatrénu, setti þægilega tónlist á fóninn (þó ekki jólalög), skellti á mig jólasveinahúfu og pakkaði inn gjöfum. Ég komst m.a. að því að ég er innpökkunarlega fjölfatlaður en eftir langa törn tókst mér ætlunarverkið. Pakkarnir urðu svolítið einhæfir og einfaldir en vonandi eilítið sætir og smekklegir.

Ég held að jólastemmningin hafi fyrst opinberað sig hjá mér í Dómkirkjunni í gær (að fara þangað fyrir skólaslit og skólasetningar er hefð í MR). Skólakórinn stóð sig frábærlega að venju og söng þessi kirkjujólalög sem minna mann á að jólin eiga að vera tími friðar en ekki asar og þá vaknaði jólabarnið inni í mér fyrir alvöru.

Þó svo að það fari ekki mikið fyrir kristninni hjá mér er þetta með fallegri lögum sem ég hef heyrt:

Ó, helga nótt

Ó helga nótt, þín stjarna blikar blíða,

Þá barnið Jesús fæddist hér á jörð.

Í dauða myrkrum daprar þjóðir stríða,

uns Drottinn birtist sinni barna hjörð.

Nú glæstar vonir gleðja hrjáðar þjóðir

því Guðlegt ljós af háum himni skín.

Föllum á kné, nú fagna himins englar.

Frá barnsins jötu blessun streymir,

blítt og hljótt til þín.

Ó helga nótt, ó heilaga nótt.

Vort trúar ljós, það veginn okkur vísi,

hjá vöggu Hans við stöndum hræð og klökk

Og kyrrlát stjarna kvöldsins öllum lýsi,

er koma vilja hér í bæn og þökk.

Nú konungurinn Kristur Drottinn fæddist

hann kallar oss í bróður bæn til sín.

Föllum á kné, nú fagna himins englar,

hjá lágum stalli lífsins kyndill,

ljóma, fagurt skín.

Ó helga nótt, Ó heilaga nótt.

Sigurður Björnsson

Það er reyndar meira að gerast en bara jólastúss. Á föstudaginn er bóklega ökuprófið og ef það gengur vel tek ég væntanlega það verklega í næstu viku. Þá verður hið langþráða bílpróf að veruleika, loksins.

Með jólakveðju,
Bjarni Þorsteinsson

Villimennska í umferðinni

2005-11-17T20:57:00.000Z

Hæ. Ég á afmæli á morgun. Sáttur við það. 17 ára. 18.11.88 kl. 18:11 var ég sem sagt fæddur. Svo á Ingibjörg afmæli 6 mínútum síðar. Gaman að því. Gerið ykkur svo greiða og hlustið á lag dagsins, Eyes Without a Face með Billy Idol.

Ég verð að segja ykkur frá því sem ég var að lesa í "VÍS fréttum" um ökuleiknikeppnina.
17 ungir ökumenn voru valdir til að taka þátt. Þeir áttu að vera með ökurita í bílum sínum í einhverja fjóra mánuði og keppnin snerist um það hver keyrði skynsamlegast. Tinna Guðrún úr Vogunum vann. Á þessu tímabili fór hún aldrei yfir hámarkshraða og keyrði svo fullkomlega og lýtalaust að fólkið hjá Vís hélt um stund að ökuritinn væri bilaður.
Ég get ekki annað en dáðst að þessu og aganum sem þetta hlaut að krefjast. Ókei, allt gott og blessað með það. Það sem hins vegar sló mig við þessa umfjöllun var svo ótrúlegt að ég get bara ekki orða bundist. Þetta sagði Tinna um aðra vegfarendur:

"Ég er ekki vinsæl á einföldu köflunum á Reykjanesbraut. Þegar ég keyri þar á löglegum hraða er á alltaf fyrir og aðrir ökumenn blikka ljósum, flauta og æða fram úr veifandi fingri upp í loftið. Það er kveðja sem ekki er hægt að misskilja. Á dögunum var til dæmis óþolinmóður jeppakarl á eftir mér á kaflanum milli Hafnarfjarðar og Vífilstaða. Hann spólaði skyndilega fram úr öfugu megin - hægra megin við mig! - og jós grjóti úr vegkantinum yfir bílinn minn svo sá verulega á lakkinu. Krakkar haga sér ekki svona heldur fullorðið fólk, jafnvel hjón með börn í aftursætinu. Þegar fjölskyldufaðir í helgarbíltúr sýnir mér fingur um leið og hann tekur fram úr með látum verð ég bara alveg gáttuð. Ég hef ekkert til saka unnið annað en að aka á löglegum hraða."

Vottðafokk?! Eru Íslendingar endanlega gengnir af göflunum? Í fyrsta lagi skil ég ekki hvers vegna nokkur maður ætti að sýna fólki puttann í umferðinni, nema þá til að hafa sjálfan sig að fífli, og hvað þá fjölskyldufólk! Í öðru lagi er það mér hulin ráðgáta hvers vegna fólk getur ekki hamið reiði sína og bölvað í hljóði í staðinn fyrir að þurfa að opinbera gremju sína með barnalegum fingramerkjum þegar bíllinn fyrir framan er einfaldlega á löglegum hraða. Ég verð nú að viðurkenna að ég hef oft orðið pirraður þegar ég er að keyra, en þá er það vegna þess að einhver braut umferðarlögin (annað en það sem hérna er verið að tala um), eins og til dæmis það að gefa ekki stefnuljós í hringtorgum en sú venja virðist by the way hafa dáið út með geirfuglinum. Aftur á móti hefur mér aldrei dottið í hug að sýna "fokkjú-puttann", það er bara eitthvað svo skelfilega kjánalegt við það.

En það eru ekki bara óbreyttir bílstjórar sem eru ekki vanir löglegum hraða því að lögreglan í Keflavík stöðvaði þessa Tinnu fyrir að aka grunsamlega hægt! Hún benti þá lögreglumanninum á að hún hafði verið nákvæmlega á hámarkshraða. Hann varð alveg hvumsa, farþegarnir í bílnum hlógu að honum og hann varð alveg eins og kleina.
Bíðið, það er meira. Þetta hafði mamma hennar að segja um þessa ökuleiknikeppni:

"Ég trúði því nú tæpast þegar Tinna lýsti körlum sem hömuðust á flautunni fyrir aftan bílinn hennar og gáfu dónamerki með fingri í kveðjuskyni. Svo var ég farþegi með henni í nokkur skipti og blöskraði alveg hegðun fólks. Einn tók til dæmis ólöglega fram úr okkur á aðrein í mikilli umferð í Fossvogi og sleppti báðum höndum af stýri til að gefa til kynna hvílíkir sleðar við værum í umferðinni. Svona hegðun bílstjóra er hreint með ólíkindum og vert að það komi fram að hér á ekki ungt fólk í hlut heldur fullorðið og ráðsett fólk."

Hrannar Freyr úr Kópavogi sem varð þriðji í keppninni sagði þetta:

"Mér var nokkrum sinnum réttur fingur um leið og óþolinmóðir ökumenn tættu fram úr. Einn keyrði alveg aftan undir bílinn hjá mér, þeyttist fram úr við fyrsta tækifæri, snarbeygði fyrir mig og bremsaði um leið til að ekki færi fram hjá mér að hann liði engan sleðahátt í umferðinni. Ekki nóg með það. Síðar sama dag vildi svo til að þessi sami ökumaður varð á vegi mínum og hafði engu gleymt. Hann skrúfaði niður rúðuna og æpti út um bílgluggann að réttast væri að taka mig úr umferð. Og ég sem hafði ekki gert annað af mér en aka á löglegum hraða."

Já. Ég stend eiginlega á gati. Er ástandið í umferðinni á Íslandi virkilega komið á það stig að ökumenn verði fyrir grófu aðkasti og leiðindum brjóti þeir ekki lögin?

Blíp...blíp...blíííííí

2005-10-28T18:16:00.000Z

Nú get ég loksins náð andanum. Hef ekki getað gert það í tvær vikur eða svona næstum því. Þessi vika hefur verið einum of brjáluð. Efnafræðipróf, tölvufræðipróf, Jón Hólabiskup Arason-fyrirlestur, dönskukjörbókarpróf, Halldórs þáttur Snorrasonar hinn síðari-fyrirlestur og Animal Farm-próf gerðu mér lífið leitt í þessari hektísku viku. Já, þetta var allt í einni viku. Eins og vel troðið burrito á Snæland Video. Talandi um Snæland þurfti ég í ofanálag að vinna á föstudaginn og laugardaginn um síðustu helgi en losnaði blessunarlega við sunnudagsvaktina. Þarf að fara að hætta í þessari vinnu. Eða allavega fá færri vaktir.

Svo gerðist ömurlega leiðinlegt atvik á þriðjudaginn. Strætóbílstjórinn á 22 ákvað að slugsa í starfi um morguninn og mætti upp í Ásland sex mínútum of seint. Djöst mæ lukk. Þegar 22 komst loksins niður í Fjörð var Ásinn inn í Reykjavík náttúrulega farinn.
-"Já, það getur verið að hann sé farinn, annars veit ég það ekki. En hann er náttúrulega á 10 mínútna fresti þannig að það er allt í lagi." Nei, herra strætókall, hann var ekki á 10 mínútna fresti. Eftir 20 mínútna bið niðri í Firði renndi S1 í hlað. Og jú, tölvufræðiprófið var í fyrsta tíma. Og jú, tíu mínútur í það. Og jú, ég var enn í Hafnarfirði. Og jú, MR er í Reykjavík. Og jú, það var ekki séns að ná því. Djöst mæ lukk. Mætti 20 mínútum of seint. Og jú, tölvufræðiprófið hálfnað. Og nei, ekki hægt að klára tölvufræðipróf á þeim tíma. Fór í staðinn á Íþöku að lesa yfir sögufyrirlesturinn minn. Fann tvær villur í ártölum og breytti þeim. Þær hefðu líklega farið framhjá mér hefði ég ekki verið of seinn í prófið (þegar ég segi ég var seinn þá meina ég strætó var seinn... helvískur) og farið að lesa yfir fyrirlesturinn til að drepa tímann. Tilviljun eða örlög? Af því leiðir að alheimurinn er að segja mér að saga sé mikilvægari en tölvufræði, P(x)=y og allir eru ánægðir.

Svo eru einhver skemmtilegheit í farvatninu fyrir helgina. Ví!

Kem með skemmtilegri færslu síðar. Hvenær sem það verður. Á meðan getiði dáðst að vitfirringu Héðins.

Franska dagsins: "Je pense, donc je suis." Þýðing: "Ég hugsa, því er ég."

Salut!

Lalala ... til Mexíkó!

2005-10-14T21:44:00.000Z

Vá hvað árshátið Skólafélagsins í gær var geeeðveik. Ég er ekki frá því að þetta hafi verið skemmtilegasta ballið síðan ég byrjaði í MR. Dem. Gott, maður.
Svona var þetta: Morgunpartí hjá Maríu -> Keila -> Heim í sturtu og klæða sig -> Árshátíðarmatur á Broadway og skemmtiatriði (Þorsteinn "fokking" Guðmundsson kynnti) -> Heim til Alla að drepa tímann þangað til að fyrirpartíið byrjaði (enduðum á að spila við mömmu hans) -> Fyrirpartí hjá Arnari (massastuð og gleði) -> Strætóferð á ballið (aldrei hefur verið jafnskemmtilegt í strætó) -> Ball á Broadway með Milljónamæringunum og góður sambafílingur myndaðist (Raggi Bjarna leit svo við og tók nokkur lög) = gleði, gleði og engin ógleði.

Litli sólargeislinn hún Vaka klukkaði mig. Og ég held að það feli í sér að ég á að koma með fimm staðreyndir um sjálfan mig. Þið megið hins vegar meta hvort þær séu tilgangslausar eður ei. Njótið.

1. Ég er duttlungafullur og var viðurstyggilega duttlungafullur fyrir nokkrum árum. T.d. þurfa hlutirnir á náttborðinu mínu helst að vera á ákveðnum stað á því. Fjarstýringarnar láréttar fremst á borðinu, útvarpsvekjaraklukkan í miðjunni, úrið á ská í fremra hægra horninu og gleraugun lóðrétt hægra megin við klukkuna.

2. Mér finnst óþægilegt ef það er mikið drasl í herberginu mínu og t.d. ef það er mikið af blöðum á matarborðinu þá þarf ég að taka þau saman til þess að koma í veg fyrir pirring.

3. Litluputtarnir mínir eru skakkir.

4. Augun mín eru ekki eins á litinn og ég er með brúnan blett í því vinstra sem stefnir á yfirráð yfir því.

5. Ég er næstum heyrnarlaus á vinstra eyra.

Já, þar hafiði það. Ég hef greinilega margt óhreint í pokahorninu.

Öppdeit: Átti víst að klukka fimm aðrar manneskjur. Ég klukka því Héðin, Sigtrygg, Elísabetu, Ragnheiði og Valborgu.

MR - best í heimi!

2005-10-08T16:13:00.000Z

Ójá, gott fólk. MR marði fram sigur gegn erkióvininum verzló á MR-ví deginum í gær. Við unnum flestar þrautirnar í Hljómskálagarðinum um daginn og einnig sjálfa ræðukeppnina sem fram fór í verzlunarskólanum. Ég er ekki frá því að margur Mr-ingurinn hafi fengið snert af víðáttufælni inni í þessu gímaldi. En já, umræðuefnið var vopnaður friður og mælti MR á móti. Jón Eðvald fór gersamlega á kostum og líkti meðal annars yfirvofandi atómbombuárás við yfirvofandi prump. Sjíett það var fyndið. Hins vegar var hann ekki kosinn ræðumaður kvöldsins en einhver verslingurinn hlaut þann heiður.

Eftir þennan sæta, sæta sigur var haldið á tebó. En nei, eitthvað bull í þessu fólki sem hélt þetta, engin skipulagning á þessu og gleðihaldarar ljúgandi upp í ermina á sér hvað eftir annað að staðurinn væri fullur og að aðeins MR-ingar kæmust inn. Svo var þetta sama fólk að hleypa greinilegum ó-Mr-ingum og vinum sínum inn, troðandi þeim í gegnum MR-mannþröngina sem beið fyrir utan hurðina. Að lokum nenntum við þessu ekki og fórum.

Næsta vika er svo árshátíðarvika Skólafélagsins sem verður án efa mö-högnuð. Frí verður svo á fimmtudag og föstudag vegna árshátíðarinnar sjálfrar sem verður á fimmtudaginn. Ef þetta verður eitthvað í líkingu við það sem var í fyrra verður þetta mændblóing og breþteiking og þar fram eftir götunum. Á fimmtudaginn er held ég planið að fara í morgunpartí til hennar Maríu, svo eitthvað villt keiludjamm. Eða eins villt og það getur orðið. Er ekki alveg viss á öllum díteilunum. Eða fyrirgefið, ég meinti smáatriðunum. Talandi um svona málnauðgun, hvað í andskotanum er málið með "Íslenska bachelorinn"? Af hverju bachelor?! Á þetta að vera töff? Þetta er nú ofarlega á hallólistanum mínum verð ég að segja.

Ég verð að deila með ykkur einum sjoppugullmola sem átti sér stað fyrir frekar löngu siðan en rifjaðist upp fyrir mér um daginn. Þannig var mál með vexti að tvær stelpur voru við afgreiðsluborðið og það var verið að afgreiða aðra þeirra. Ég spyr hina hvort þær séu saman (eins og maður gerir við þessar aðstæður) og þá fara þær að flissa og segja já og spyrja svo hvort ég vilji vita eitthvað fleira um þeirra einkamál. Ég hefði náttúrulega átt að spyrja þær hvort þær vildu kjöt í þá samloku en það hefði kannski verið óviðegandi.

Að lokum, kíkið á þetta.

Lag dagsins: Do You Believe in Love með Huey Lewis and the News

Eins árs

2005-09-25T18:52:00.000Z

'Sup. Í fyrradag átti þessi bloggsíða ársafmæli. They grow up so fast, don't they? Hún er aðeins farin að skríða þannig að ég tjóðraði hana við staur.

Þessi vinnuhelgi hefur verið bara ágæt. Maður er alltaf að kynnast nýju og nýju fólki, þ.e.a.s. nýjum starfsmönnum. Ég er orðinn alveg hokinn af reynslu þarna, fáir búnir að vinna lengur og ég byrjaði í júlí. Alltaf gaman þegar fólk sem ég þekki kemur í sjoppuna. Hildur og Elísabet fengu að kynnast Snæland Spes hjá mér í dag. Það er hálfslítra ísbox og kúnninn ræður hvað fer þar ofaní, hversu mikill ís, sósur og nammi. Mæli sterklega með því, góð kaup. Fáið ykkur svoleiðis næst þegar þið leggið leið ykkar í Snæland Video á Staðarbergi í Hafnarfirði.

Haha. Ég fór á myndina The Cave í gær. Þvílík vitleysa. Þó alls ekki leiðinleg vitleysa en með mjög sterkum b-myndablæ.

Kvikmynd dagsins: Waking Ned með hinum yndislega David Kelly. Rent it!
Lag dagsins: Mars Volta - Eria Tarka af De-loused in the Comatorium.

Og óskiði svo síðunni minni til hamingju með áfangann!

Harry Potter

2005-09-17T16:49:00.000Z

Ég hef verið heitur fyrir Harry nokkrum Potter í háa herrans tíð. Þvílík snilld sem þessar bækur eru kemst ég bara ekki yfir. Áhuginn þeytist upp í hæsta veldi þegar ný bók eða mynd kemur út, alveg sama þótt myndirnar séu ekki góðar, ég verð alltaf spenntur.

Það er líka margt leiðinlegra en að skoða mugglenet.com þar sem bókstaflega allt um Harry Potter er að finna. Nýir trailerar eru komnir út fyrir Goblet of Fire sem verður frumsýnd í nóvember. Ef myndin verður eitthvað í líkingu við trailerana verður hún án efa sú besta til þessa.

Svo er alltaf gaman í Harry Potter leik. Við Steinn sessunautur minn í skólanum höfum tekið upp á því undanfarið að leika okkur með alls kyns galdra í tímum. Accio þetta og accio hitt notum við til að gera okkur auðveldara að ná í hluti, Expelliarmus notum við til að þeyta ýmsum áhöldum úr höndunum á fólki, Impedimenta til að stöðva eða hægja á því og Avada Kedavara til að drepa það. Þetta síðasta notum við þó sparlega. Það skemmtilega við þessar galdraþulur er að þær eru næstum hrein latína. Impedimenta er t.d. hindrun á latínu, Expelliarmus þýðir að vísa vopni á brott og pyndingargaldurinn Crucio er einfaldlega latneska sögnin "að kvelja".
Stundum öfundar maður máladeildina. Ætli maður taki ekki bara latínu sem valfag í 6. bekk?

Gjugg í borg

2005-09-05T19:30:00.000Z

Ég man þá tíð þegar mánudagar voru óþolandi. Ný skólavika að byrja, leiðinlegir tímar og annars konar leiðindi. (Minnir mig á þessa þarna glötuðu Cilit Bang auglýsingu: "Ert þú orðinn þreytur á [telur upp fituvandamál] eða annars konar fituvandamálum?" Eins og maður sé þreyttur á hinum svokölluðu "annars konar fituvandamálum" æi, þetta meikaði sens í hausnum á mér, fokkitt). En nú eru breyttir tímar, kæri vinur. Á mánudögum eru nefnilega fínustu tímar í skólanum. M.a. tvöfaldur tölvutími sem étur í sig tímann og hraðar deginum um heilan helling, EKKI tvöfaldur stærðfræðitími og EKKI danska. Svo eru tveir aðalþættirnir í sjónvarpinu á mánudagskvöldum eða sem sagt O.C. og Lost. (Elísabet, farðu að horfa á sjónvarpið). Er hægt að fara fram á mikið meira?

Eins og mér ber skylda til verð ég að fara nokkrum orðum um nýafstaðna Ljósanótt. Here we go. Of mikil drykkja hjá fólki of langt undir lögaldri, of mikil drykkja hjá sumum nálægt lögaldri og of erfitt að bera dauðadrukkinn mann sem er nógu nálægt lögaldri til að vita betur tvo kílómetra heim til sín. Þetta var allt of.
Hins vegar var mjög (ekki of) gaman að hitta margt gott fólk sem maður hefur ekki talað almennilega við í of (já, of) langan tíma. Kalli Garðbúi og MR-félagi átti fyndið komment þegar hann var að tala um hið krefjandi nám í MR:
"Þegar fólk er að fara út á lífið að skemmta sér og ég þarf að vera heima að læra segi ég bara við þetta fólk: Í framtíðinni þegar ég sit sötrandi martini á snekkjunni minni þá skal ég bara vinka ykkur, þá skal ég bara vinka ykkur." -Snillingur.

Brandari:

An elderly man walks into a confessional. The following conversation ensues: "I am 92 years old, have a wonderful wife of 70 years, many children, grandchildren, and great grandchildren. Yesterday, I picked up two college girls, hitchhiking. We went to a motel, where I had sex
with each of them three times." Priest: "Are you sorry for your sins?" Man: "What sins?" Priest: "What kind of a Catholic are you?" Man: "I'm Jewish." Priest: "Why are you telling me all this?" Man: "I'm telling everybody."

Bjarni Þorsteinsson kveður að sinni og fer að læra undir stærðfræðipróf.

Sjoppuvitfirring

2005-08-30T17:56:00.000Z

Þá er skólinn byrjaður aftur eftir frábært sumarfrí. Nú er maður kominn í hinn ágæta bekk 4. X og líst mér vel á hann. Svolítið skrítið að vera í fjórða bekk. Maður er ekki yngstur en heldur ekki elstur og ekki einu sinni að fara að verða elstur. Jébb, svona er þetta. Maður er bara enginn sérstakur. Ég held samt að það verði ennþá skemmtilegra í ár en í fyrra því nú hefur maður reynsluna og veit hvernig best er að spila úr sínum spilum, ef ég mætti orða það þannig. Mjög skemmtilegt svo að sjá alla busana og vita nákvæmlega hvernig þeim líður. Vita ekki í hvorn fótinn á að stíga.
Nú eru allsherjarframkvæmdir í gangi í Casa Nova (stærstu byggingu menntaskólans, sem er þó ekki Gamli skóli sem trónir yfir Lækjargötunni) og er því hluti hennar lokaður, m.a. Cösukjallari, okkur öllum til ama. Anyway, á föstudaginn í enskutíma þegar við vorum að hlusta á smásögu á spólu heyrist þetta allsvakalega brothljóð, eins og eitthvað gríðarþungt hafi fallið í jörðina, sem fær marga til að hrökkva við (ekki mig samt, ég geri ekki svoleiðis). Við brugðumst skjótt við, fórum út í glugga og sáum kranabíl alveg upp við húsið og dæld í steypuvegg sem stendur aðeins út úr því, rétt í tæka tíð til að sjá ókumannsfantinn bakka aftur inn í vegginn á sama stað á leið sinni um svæðið. Þessi maður virtist ekki hafa kynnt sér hutakið hliðarspeglar og það sem meira er fór þrjóturinn ekki einu sinni úr kranabílnum til að kanna ástandið heldur keyrði bara áfram inn á vinnusvæðið. Nokkrir bekkjarbræður mínir óskuðu eftir áfallahjálp en fengu ekki.

Það fór svo allsvakalega lítið fyrir helginni, hún bara hvarf. Vann alla helgina svo hún hefur viljað hefna sín á mér með því að vera alltof fljót að líða. Föstudagskvöldsvaktin var þó heldur betur afdrifarík. Þannig er mál með vexti að það var alveg óhemjumikið að gera (eins og reyndar alltaf um helgar en þetta var extreme case) og við of fáliðuð til að sinna öllum þessum fjölda. Þá var nýr starfsmaður sem var í ísnum og átti heldur betur undir högg að sækja. Svona ný og óreynd fór stelpan alveg í kerfi (skiljanlega) og kom til mín alveg miður sín og bað mig um að taka við af sér því fólk væri alveg orðið brjálað á að bíða, sumt farið að labba út og hún að klúðra málunum. Jújú, sálfsagt sagði ég og tók mér stöðu við ísborðið. Þar var maður um fertugt sem nýi starfsmaðurinn var greinilega í miðjum klíðum að afgreiða og lætur hann það strax flakka að hann hafi beðið lengi lengi eftir áframhaldandi afgreiðslu en maðurinn sá var kominn með einn bragðref fyrir framan sig. Hann skipar mér að gera fyrir sig annan bragðaref og ég geri eins og mér er sagt. Geri ég allt rösklega því margt fólk var að bíða en gaurinn rekur sífellt á eftir mér og það á frekar dónalegan hátt. Eftir að hafa fengið refinn segir hann mér að drífa mig með annan og finn ég þá þessa miklu áfengislykt út úr honum. Ég geri annan bragðaref og svo sjeik og eitthvað og enn rekur hann á eftir mér. Þá byrjaði ég nú að verða frekar pirraður á þessum kalli með sitt rauða andlit og útstandandi, vatnskenndu augu og spurði hvort það væri eitthvað fleira. Nei, segir hann. Ég reikna þetta saman og segi honum upphæðina. Þá lítur hann á mig hneykslaður og þvertekur fyrir að borga það. Segist hann hafa beðið svo lengi að hann vilji fá fyrsta refinn frían. Ég var nú ekki á leiðinni að láta það eftir þessum dónalega og drukkna manni og neita því, hann verði að borga alla upphæðina. Þá verður maðurinn æfur. Hann byrjar að rífast við mig mjög hátt og segist hafa beðið svo lengi að fyrsti bragðarefurinn hafi bráðnað og að hann sé með fjölskyldu og börn heima sem hann geti ekki boðið bráðinn ís. Ísinn var ekki bráðinn, hann var í fínu ástandi. Ég stend fast á mínu og segi eins og er að ég hafi ekki leyfi til að gefa fólki frían ís. Þetta var greinilega dropinn sem fyllti mælinn hjá manninum því þarna fór hann að öskra. Já, fullur maður öskrandi eins og fífl í sjoppu að hann vilji fá frían ís því hann er með fjölskyldu heima sem hann geti ekki boðið henni bráðinn, þvílíkur fyrirmyndarfaðir. Ég segi honum að hann geti bara borgað ísinn eða farið út og þá byrjar hann með einhverjar svívirðingar svo sem hvað ég væri nú lélegur að gera honum ekki þennan greiða, ég svona ungur maður á framabraut eins og hann orðaði það. Ekki veit ég hvernig hann fékk það út, hann hefur greinilega álitið sjoppuafgreiðslu ávísun á velgengni í framtíðinni. Eftir meira tilgangslaust rifrildi vill hann endilega að ég hringi í eigandann því hann ætlaði sko ekki að borga fyrir bráðinn ís (sem var á þessum tímapunkti farinn að bráðna, þökk sé heimskunni í þessum manni að rífast um eitthvað jafnfáránlegt).
Ég fer afsíðis og hringi í eigandann og segi henni stöðu mála. Hún með sína eftirlitsmyndavélaskjái heima hjá sér lókeitar hann á skjánum og ég bið um ráðleggingar. Hún ákveður að það sé best að ég gefi ruddanum þennan bévítans bragðaref sem ég er ekkert alltof sáttur við. Var að vonast eftir einhverju meira eins og: "taktu bara allan ísinn af borðinu og segðu honum að drullast út og hótaðu annars að hringja á lögregluna." Jámm, ég var orðinn það pissed á manninum. Ég hélt aftur af mér og sagði honum að eigandinn hefði gefið grænt ljós á að hann fengi fyrsta ísinn frían. Ég dreg fjárhæðina frá og gef honum upp upphæðina. Þá gerist það sem ég botna alls ekkert í og fær mig endanlega til að trúa því að maðurinn sé alvarlega vanheill á geði. Eftir að hafa rétt mér kreditkortið verður hann brjálaðri og rauðari en nokkru sinni fyrr. Byrjar hann aftur með einhvern dónaskap um hvað þessi "búlla" sé ömurleg og ég líka. Þegar hann lýkur við að kvitta á posakvittunina stekkur hann upp skelfilega asnalega og grýtir henni í borðið sem hefði örugglega verið mjög fyndið ef ég væri ekki svona pirraður. Ég skil ekki enn af hverju hann tók þetta kast þegar ég var búinn að gera eins og hann vildi. En ekki var hann hættur, ónei. Nú var hann farinn að halla sér fram á búðarborðið (sem hann hélt örugglega að væri mjög ógnandi) og heimtaði númerið hjá eigandanum á þessari "búllu". Það ætlaði ég sko ekki að gera (enda má ég það ekki) og þurfti að hlusta á meira bull um börnin hans heima sem biðu eftir ísnum sínum. Að lokum blandaði einhver, sömuleiðis drukkinn, vinur hans sér í málið og reyndi að drífa kauða af stað heim á leið. Það síðasta sem ég heyrði í þeim þegar þeir gengu út var að þeir gætu auðveldlega fundið númerið hjá "búllueigandanum" seinna og þá mundu sko hausar fjúka!

Það eru nákvæmlega svona atvik sem fá mann til að missa trú á mannkynið.

China Gunpowder

2005-08-11T23:03:00.000Z

Afsakið letina í mér. Ég hef ekki bloggað svo lengi að ég verð að krota eitthvað. Þetta er alveg til háborinnar skammar hjá mér miðað við suma, t.d. Hildi. Hún er gersamlega on fire. Alltaf eitthvað nýtt og skemmtilegt á hennar bloggi.

Héðinn hefur síðustu daga verið að reyna að finna upp á nýrri ofurhetju til að vera í grímupartíi sem verður haldið í íbúðinni hans annað kvöld. Ég hef verið að hjálpa honum og er kominn með hugmynd: Simon Super-Cock. Ójá, grípandi og krassandi. Sjáiði þetta ekki fyrir ykkur? Þröngur hvítur galli og rauðar nærbuxur yfir. Svo er það bara uppþvottahanskinn á hausnum og til að kórona þetta er lítill vandi að hafa góða mynd af brjáluðum hana á bringunni. Getur ekki klikkað.

Á morgun er svo langþráð bekkjarpartí/kveðjuhóf Guðjóns. Guðjón er að fara sem skiptinemi til Túnis í Afríku og er því eins gott að við kveðjum hann með stæl. Öðlingurinn Halla heldur gleðina. Það munaði svo bara mjóu að ég kæmist alls ekki. Átti að vera á vakt í sjoppunni annað kvöld en ég náði að skipta vöktum. Talandi um vinnu er ég líka að vinna í Kaffitár í Njarðvík. Nú er ég inni á lager að taka til pantanir og svoleiðis sem er miklu skárra en að loka pokum og merkja. Fojj.

Ótrúlegt hvað nokkur góð lög til að hlusta á í vinnunni geta hresst og komið manni í gott skap. Mæli með að þið hlustið á þessi lög einu sinni í gegn, ég ábyrgist skemmtun:

Portishead - Numb
Portishead - Glory Box
Elliott Smith - Bottle Up and Explode!
Maus - My Favourite Excuse
Air - All I Need
Sigur Rós - Starálfur
David Bowie - Ziggy Stardust
Smashing Pumpkins - 1979

Við eigum nokkrar myndasögubækur sem heita B.C. og ég las í tætlur þegar ég var yngri. Þær fjalla um líf steinaldarmannanna á forsögulegum tíma. Hremmingar þeirra við gerð hjólsins og fleira kostulegt. Hérna er ein ræma:

Gleð-ipúk-inn

2005-08-01T16:10:00.000Z

Nú er víst mánudagur, frídagur verslunarmanna. Eða reyndar allra annarra en verslunarmanna. Vinna í kvöld.

Það er búið að vera ofurrólegt í vinnunni um helgina sem er mikil tilbreyting því það er alltaf brjálað að gera. Svo erum við svo mörg að vinna að þetta nær engri átt. Í gær vorum við fimm. Algjört rugl.

Ég fór á Innipúkann í gær. Ég ætlaði að fara á báða dagana en það var uppselt þegar ég fór að kaupa miða á laugardagspúkann. En eins og ég segi þá fór ég í gær. Hitti Hildi og Elísabetu í 10-11 og svo fórum við á Nasa. Og eins og búast mátti við var ég beðinn um skilríki. Argasta vesen. Kom síðan aftur eftir um tuttugu mínútur og komst þá greiðlega inn án þess að vera spurður. Second time's the charm. Ingibjörg og Vaka komust líka inn í annarri tilraun. Sáum eitthvað af Dr. Spock, svo Hjálma, Blonde Redhead, örlítið af Hudson Wayne, Singapore Sling, Raveonettes og svo hina einu sönnu sexy beasts í Trabant.

Blonde Redhead var fyrir mér langbest. Jafnvel bestu tónleikar sem ég hef upplifað. Damn! Þrátt fyrir bara átta laga sett. Þetta voru brilliant valin lög hjá þeim. Við Hildur töluðum um hvaða lög við vildum að þau tækju þegar þau voru að stilla upp (sem tók b.t.w. ógeðslega langan tíma) og nefndi ég Falling Man og hún In Particular og svo Equus. Og viti menn. Fyrstu tvö lögin sem þau tóku voru einmitt Falling Man og In Particular. Svo tóku þau Melody of Certain Three, Anticipation, Maddening Cloud, Pink Love, Equus (ekki endilega í þessari röð) og svo eftir rosaleg fagnaðarlæti kláruðu þau þessa kynngi mögnuðu tónleika með Elephant Woman. Svakalegt.

Singapore Sling voru líka ansi svöl. Alltaf svo skondið og furðulegt að hugsa sér að Bíbí bassaleikari sé dóttir Ásgeirs Árna, íslenskukennara og snillings með meiru.

Raveonettes létu bíða frekar lengi eftir sér og verkir í fótum farnir að segja til sín enda ég búinn að vera meira og minna á fótum frá klukkan tíu um morguninn. Þreyta fór líka að skjóta upp kollinum þrátt fyrir þrefaldan expressó á fastandi maga. Slíkt vesen hvarf samt alveg þegar danski dúettinn spilaði sín bestu lög eins og Love in a Trashcan, My Boyfriend's Back, Ode To L.A. og Little Animal. Góður texti í Little Animal:

My girl is a little animal
She always wants to fuck
I can´t find the reason why
I guess it´s just my luck

So at night when she´s sound asleep
I head out in the rain to meet

All the things she never gave
To me when I was down
All the things I had to find
With strangers in strange towns

But at night when she´s curled up next to me
I head out for the devil to meet

Þá var komið að Trabant. Ætli hún sé ekki bara besta ballhljómsveitin á Íslandi í dag? Hressir dúddar. Tóku bestu lögin og gerðu það vel.

Eyjar oj! Innipúkinn vei!

Þangað til næst, bless!

We will stay still

2005-07-26T12:06:00.000Z

Einhvern veginn hafa bíóferðir á síðustu mánuðum ekki verið nógu fulnægjandi. Er það bara ég eða hafa myndirnar sjálfar hrapað í gæðum? Fyrir nokkrum árum fannst mér fátt skemmtilegra en að kíkja í bíó og kom það varla fyrir að ég varð fyrir vonbrigðum. Alltaf gat ég skemmt mér í bíó. En eitthvað hefur breyst. Ég skal viðurkenna að eftir að ég flutti á höfuðborgarsvæðið fyrir ári síðan hafa bíóferðir orðið tíðari en áður. Meira úrval geri ég ráð fyrir en það er annar handleggur. Hef ég mögulega farið svo reglulega að það bitni á afþreyingu myndanna sjálfra? Hefur sjarminn þá bara fjarað út eftir því sem ég fór oftar? Eða hef ég getað dæmt myndirnar að eigin verðleikum eftir að sjarmi bíósins sjálfs hætti að byrgja mér sýn? Hafa myndirnar alltaf verið svona misjafnar en ég bara ekki áttað mig á því?

Svo er það bara verslunarmannahelgin eftir nokkra daga. Ég er sem betur fer svo heppinn að lenda á dagvakt á laugardag og sunnudag svo ég kemst á Innipúkann báða dagana. Get ekki beðið eftir að berja goðin í Blonde Redhead augum. Mér líst líka mjög vel á danska dúettinn Raveonettes. Það verður líka fróðlegt að sjá hversu mikið verður að gera í Snælandi um helgina.

Lag dagsins: Blonde Redhead - Hated Because Of Great Qualities (minnir mig óendanlega mikið á MR á dimmum og köldum vetrarmorgnum)

Ertu villtur?

2005-07-22T00:54:00.000Z

Þetta er klárlega með svalari auglýsingum sem ég hef séð. Tekið í góðfúslegu óleyfi frá Héðni frænda.

Ónefnt

2005-07-19T19:18:00.000Z

Eins og júní var nú góður bloggmánuður er júlí frekar slakur. Ég veit ekki beint hver ástæðan fyrir því er en ég mun leggja höfuðið í bleyti í leit að svari þegar fram líða stundir.

Þessa dagana er ég búinn að vera að vinna. Já, ég held ég hafi ekki einu sinni tilkynnt það á þessari ágætu síðu. Ég er sem sagt búinn að fá vinnu á Snæland Video. Þetta er fínasta vaktavinna og frábært starfsfólk vinnur þar, samstillt gegn illum yfirmanni sem hvorki finnst stöðluð laun né launaðir matartímar eitthvað til að bjóða starfsmönnum sínum upp á. Þrátt fyrir þetta svífur góður andi yfir vötnum þó að ekki sé hægt að segja það sama um tónlistina sem stanslaust streymir inn um silfraða hátalarana inn í funheita sjoppuna, beint frá höfuðstöðvum FM 957. Og alltaf sömu fokking lögin!

Annað í fréttum er að ég er kominn með æfingaleyfið. Mér hefur sem sagt verið sleppt lausum í umferðina án allra aukapedala eða reynsluríkra ökukennara. Fór í mína fyrstu æfingaakstursferð í dag inn í Reykjavík. Gekk bara mjög smurt.

Svo er það náttúrulega aðalfréttin. Maður er kominn með kvikindið í hendurnar, búinn að þukla vel á því og skoða það í bak og fyrir. Það er nú aðeins styttra en síðast en ég á örugglega eftir að hafa mjög gaman af því. Það er bara svo skemmtilegt að lesa góðar bækur.

Lag dagsins: Soundgarden - Pretty Noose
Pearl Jam-lag dagsins: Save You af Riot Act

Mál!

2005-07-07T23:54:00.000Z

Ég var að taka til í herberginu mínu í dag og rakst á fullt af skemmtilegu dóti. Meðal annars fann ég handrit af leikþætti sem við í A-bekknum í Holtaskóla settum upp á sínum tíma. Við áttum að nota orðið mál. Hérna er allur þátturinn. Hvílík snilld!

(Árni, Bjarni og Jói sitja við borð. Gísli, Viðar og Valur koma inn og kaupa sér kaffimál á kaffihúsi!)

Árni: "Nú hefst málflutningur!" (færir glösin)

Valur: "Hvað er málið?!"

Bjarni: "Þáttur á Skjá Einum!"

Viðar: "Úúú... bara málglaður."

Gísli: "Hér á sér mikil máldrykkja stað!"

Jói: "Ég hitti Málfríði í gær; hún er víst orðin málari."

Bjarni: (Gísli tekur glasið af honum) "Ég er alveg mállaus!"

Jói: "Mér til málsbóta er hún mjög málug kona!"

Valur: "Ég keypti mér fallegt málverk í gær; það var Málfinnur málari sem málaði það."

Árni: (Bjarni ýtir í glösin svo þau detta) "Þetta er málaflækja!"

Gísli: (við Viðar) "Má ég taka mál af þér?"

Viðar: "Nei, mér er svo mál!"

Bjarni: "Þú ert mjög málstirður í dag, Árni."

Árni: "Það er nú einu sinni málfrelsi!"

Valur: "Ég held það sé komið að málalokum." (lokar glasi)

Hversu snilldarlegt orðagrín er þetta? Þessi leikþáttur markaði upphafið á hinu lítt þekkta svari við spurningunni "Hvað er málið?": "Þáttur á Skjá Einum."

Ég í Orcas Island í Washington
Skarpi svalur og Julian í bakgrunni
Julian og Jenny farsímafíklar

Bless í bili!

Msn-samtal

2005-07-03T18:44:00.000Z

Júnímánuður hefur hlotið þann heiður að vera sá mánuður sem ég hef mest bloggað í frá upphafi þessarar bloggsíðu. Til hamingju, júní.

Tölfræði:

Færslur: 10
Orð: 4700
Orð í ferðasögu: 4050
Myndir: 11
"Og": 198
"Ég": 60
"Á": 139
Júní: Níu og hálf blaðsíða í Word í 12 punkta letri (án mynda).
Ferðasaga: Rúmlega átta blaðsíður í Word í 12 punkta letri (án mynda).

Undarlegt msn-samtal átti sér stað áðan. Einhver Sandra skráði sig inn:

(*:_;Sandra;_:*) says:
hæ

Bjarni says:
uu hæ, hver er þetta?

(*:_;Sandra;_:*) says:
sandra ýr

Bjarni says:
ég þekki nú enga Söndru Ýr....?

(*:_;Sandra;_:*) says:
ertu heima hjá þér

(*:_;Sandra;_:*) says:
hvar áttu heima

Bjarni says:
það kemur þér bara ekki við

(*:_;Sandra;_:*) says:
oki

(*:_;Sandra;_:*) says:
hvað ertu gamall

(*:_;Sandra;_:*) says:
??

Bjarni says:
ég held að ég ætti að vera sá sem spyr spurninga

Bjarni says:
hvernig fékkstu netfangið mitt?

(*:_;Sandra;_:*) says:
oki+'

(*:_;Sandra;_:*) says:
hjá strák sem sagði að msnið hanns væri etta

(*:_;Sandra;_:*) says:
á esso móti

(*:_;Sandra;_:*) says:
nu

Bjarni says:
er hann kannski í KR?

(*:_;Sandra;_:*) says:
nei grindavík

Bjarni says:
hvað heitir hann?

(*:_;Sandra;_:*) says:
Bjarni

Bjarni says:
hvað er hann gamall?

(*:_;Sandra;_:*) says:
12

Bjarni says:
jæja, ég er allavega ekki hann. annaðhvort gaf hann þér upp vitlaust netfang eða þú skrifaðir það vitlaust

Bjarni says:
bless

(*:_;Sandra;_:*) says:
bless

Day Gay

2005-06-30T23:11:00.000Z

Hæ. Ég er þá kominn heim, kom á þriðjudaginn. Ég ætla að drífa í því að klára ferðasöguna í grófum dráttum (smáatriðin eru horfin úr minninu):

Á föstudaginn (Day Sixteen) eyddum við nærri öllum deginum í sundlauginni sem var glæsilegt. Ég tók þetta með trompi og var í Speedo. Héðinn líka en hann gafst upp eftir fimm mínútur. Ég hins vegar hélt mínu striki en var varaður við að vera of mikið uppi á rennibrautinni því að nágrannarnir gætu séð mig og hringt á lögguna. Fullevrópskt fyrir þessi kanagrey.

Á laugardaginn (Day Seventeen) keyrðum við Héðinn, Skarpi og Isabel niður í strandarbæinn Manhattan Beach og fórum á ströndina. Þegar við komum blasti við okkur hresst strandblaksmót kvenna. Staldrað aðeins við þar. Svo tók við sund í frekar köldum sjónum. Nokkuð góðar öldur þarna líka. Svo var stór hola grafin í sandinn og Héðinn grafinn þar ofan í þannig að aðeins sást í sólgleraugun og nefið.

Á sunnudaginn (Day Eighteen) fórum við öll í Northridge mollið þar sem allir áttu eitthvað erindi. Um kvöldið fórum við síðan á magnaðan veitingastað í kúrekastíl: Saddle Ranch. Afgreiðsludömurnar hressari en allt. Það leið svo ekki á löngu að Héðinn var ginntur af einni þeirra til að fara á stóra vélknúna nautið úti á miðju gólfi. En auðvitað ekki áður en hann skrifaði undir yfirlýsingu þess efnis að staðurinn bæri ekki ábyrgð á neinum meiðslum eða áverkum sem hann kynni að hljóta á nautinu. Héðinn stóð sig með prýði, það leið dágóður tími áður en hann hentist af. En ekki mátti ég fara á nautið, neee-ei. Ég er ekki orðinn átján. Puff.

Á mánudaginn (Day Nineteen), síðasta daginn okkar, tókum við því rólega og pökkuðum. Magnið í töskunni minni sirka þrefaldaðist í þessari ferð enda fengum við báðir Heavy-límmiða á okkur á flugvöllunum. Við kvöddum Lynneu og Bailey seinnipartinn og Skarpi skutlaði okkur á LAX. Á leiðinni fengum við okkur síðasta In-n-Out borgarann og Isabel hringdi úr day camp til að kveðja.
Við tók þessi venjulega flugvallarútína og við vorum komnir svo snemma að við höfðum klukkutíma til að myrða fyrir framan geitið. Vélin fór klukkan 20. Við vorum reyndar ekki mjög sáttir við Alaska Airlines því þeir gátu ekki tjékkað farangurinn okkar alla leið til Keflavíkur og við þurftum því að eyða þeim litla tíma sem við höfðum milli fluga á San Francisco International í að sækja töskurnar á færibandið og tjékka þær inn aftur. Þetta rétt hafðist og þegar við komum að hliðinu á International terminal-inu í SFO voru aðeins tíu mínútur í boarding.
Flugið heim var styttra en þegar við fórum út, tæpir átta tímar. Þetta var hins vegar stórfurðulegt flug því í byrjun flugsins var nótt en síðan birti þegar við mættum sólinni og fórum svo framhjá henni. Við komum síðan til Keflavíkur klukkan þrjú um daginn, næsta dag (þriðjudaginn, Day Twenty).

Ferðasögu lýkur.

Ég er reyndar ennþá á LA tíma. Vaknaði klukkan kortér í fjögur í dag, meira að segja seinna en í gær. Verð harðari við sjálfan mig á morgun.

Day Sixteen

2005-06-24T11:16:00.000Z

Á miðvikudaginn (Day Fourteen) gerðum við mjög lítið. Tjillaðri geta dagar vart orðið. Sjónvarp, Oreo og PSP rændu deginum. Um kvöldið fórum við hins vegar í bíó, á sama stað og síðast, á Batman Begins. Fín mynd og góðar Íslandssenur. Þó fannst mér eitthvað vanta og hún ekki alveg standa undir þessu mikla lofi.

Í gær (fimmtudagurinn, Day Fifteen) hringdum við Héðinn á leigubíl um hádegisbil og fórum með honum í Best Buy búðina. Allnokkrar DVD-myndir keyptar þar. Starfsfólkið ekki alveg að standa sig í að taka af þjófavörnina á vörunum því á leiðinni út hringdi þjófabjallan á okkur. Starfsfólkið sagði okkur að halda bara áfram að labba. Þetta sama gerðist í öllum búðunum sem við fórum í þennan dag, Best Buy pokarnir ullu hringingu. Það gerði reyndar aldrei neinn neitt í málunum nema í einni búð, en hún sagði okkur líka bara að halda áfram að labba.
Úr Best Buy gengum við yfir bílastæði og fengum okkur ís á Dairy Queen. Fundum svo kvarterasíma og hringdum á annan leigubíl. Hann skutlaði okkur í mollið í Valencia, sem við fórum í á Day One, og gerðum enn ein innkaupin. Eftir góða gjaldeyriseyðslu tókum við svo síðasta Taxann heim.

Um kvöldið var svo komið að því... Billy Idol tónleikar í spjallþættinum Jimmy Kimmel Live. En fyrst fórum við á Carl´s Jr. í þeim tilgangi að fá okkur sex dollara hamborgarann sem Paris Hilton auglýsir í hinni umdeildu auglýsingu (sem er þó reglulega sýnd hér). Ég gekk ákveðinn að afgreiðslukonunni: "I´ll have two Paris Hilton burgers, please." En allt kom fyrir ekki. Hún sagði að þeir væru hættir með þá borgara og að þeir hafi aðeins verið með þá í kynningarskyni. Við sættum okkur við annan "Six Dollar Burger" sem var á matseðlinum.
Eftir þessa fínu borgara var leið okkar heitið til Hollywood í El Capitan Theatre á Hollywood Blvd., þar sem Jimmy Kimmel er tekinn upp, beint á móti Hollywood & Highland mollinu sem við fórum í á þriðjudaginn (Day Thirteen). Þar sem Skarpi vinnur hjá ABC, sem sýnir þættina, var hann búinn að redda okkur inn í græna herbergið baksviðs en þegar við komum þangað var okkur Héðni ekki hleypt inn vegna þess að þar var áfengi og við ekki orðnir 21. Þá fórum við fyrir framan sviðið við hliðina á stúdíóinu þar sem Billy Idol átti að troða upp en auðvitað áður í gegnum málmleitarhlið og tilheyrandi. Við vorum með fyrstu á staðinn og því nánast fremst. Eftir dálitla bið hófst svo þátturinn sem var varpað á tjald á sviðinu. Góðir brandarar hjá kallinum þetta kvöld og svo valdi hann latasta mann Bandaríkjanna. Eftir það kom Billy Idol í sófann hjá honum, svalur að vanda. Svo komu tveir hermenn eða eitthvað sem gættu Saddam Hussein í 10 mánuði í fangelsinu. Áhugavert.
Þá var komið að því. Eftir auglýsingabreik steig Jimmy á sviðið og kynnti Billy Idol og svo byrjaði hann að spila, sjálfur "sneer of the year". Hann tók einhver ný lög og svo gamla slagara eins og White Wedding og Rebel Yell. Fáranlega góður. Við Héðinn getum líka stoltir sagt frá því að við snertum hann, Héðinn fékk meira að segja heillangt handaband.
Eftir vel heppnaða tónleika fórum við heim.

Day Fourteen

2005-06-22T14:45:00.000Z

Hádí

Á föstudaginn (Day Nine) héldum við út á Bob Hope flugvöllinn í Burbank aðeins seinna en við var búist. Flugvélin átti að fara í loftið um tvöleytið en fór ekki fyrr en tveimur eða þremur tímum síðar. Flugið var stutt, um tveir tímar. Við lentum í Seattle um kvöldmatarleytið og við tók stutt keyrsla beint til Valerie, mömmu hennar Lynneu. Gaman þar, mjög góður matur hjá Valerie og manninum hennar Charlie og gaman að hitta fjölskylduna hennar Lynneu aftur eftir langan tíma. Systkini hennar voru þarna, Rich og Jenny, ásamt Penny, konu Rich. EInstaklega skemmtilegt að tala við Rich en hann átti heima á Ísafirði í byrjun tíunda áratugarins og kann því slatta í íslensku. Maðurinn er freak of nature eins og konan hans orðaði það. Hann er uppfullur af alls konar fróðleik, veit allt milli himins og jarðar og sagan segir að hann sé ósigrandi í Trivial. Hann sendi bréf til ráðamanna allra fylkjanna í Bandaríkjunum og fékk senda upplýsingapakka frá þeim og veit þess vegna allt um fylkin. Jébb, sem sagt alger landafræðinörd, að eigin sögn meira að segja.

Jæja. Næsta dag (laugardaginn, Day Ten) vöknuðum við eldsnemma og tókum saman dótið okkar (mitt var btw. allt troðið ofan í einn bakpoka og mikið afrek alltaf þegar ég náði að loka honum). Við borðuðum fínan morgunmat a la Valerie áður en við stukkum upp í bílaleigubílinn og keyrðum töluverðan spöl í átt að pleisinu þar sem ferjan lagði úr höfn. Á leiðinni komum við að áningarstað nokkrum og teygðum úr okkur. Ekkert í frásögur færandi frá þeim stað nema að þar var eitthvað eldgamalt og gríðarmikið tré sem átti að vera merkilegt og að þar hittum við Julian, son Lynneu, sem við Héðinn höfðum ekki séð síðan 2000.

Við komum að plássinu þar sem ferjurnar sigldu út að San Juan eyjunum, okkar leið var heitið á eina stærstu eyjuna, Orcas. Við komum mjög tímanlega og lögðum bílnum í bílaröðina. Ferjan leysti landfestar um hádegisbil. Eftir klukkutímasiglingu komum við að Orcas Island og vá þessar eyjar eru rosalega fallegar, allar þaktar með háum og þéttum barrtrjám. Við fundum hótelið, Rosario Resort, check-uðum inn og fundum herbergin sem voru dreifð um mismunandi byggingar hótelsins. Við Héðinn og Julian vorum saman í herbergi í byggingunni Skagit.
Þá var að huga að raunverulegri ástæðu fararinnar þangað - afmæli Tom, pabba Lynneu. Allur hópurinn safnaðist saman í herbergi hans og konu hans Sharon. Hann hafði orðið sextugur nokkrum dögum áður og hélt að hann væri bara að koma þarna að slappa af með konunni sinni. Við áttum von á honum á hverri stundu og földum okkur inni á baðherberginu, inni í skápum og víðar. Við biðum og biðum í niðamyrkri inni á þessu klósetti og ekkert bólaði á manninum. Frekar kómískt, fullorðið fólk bíðandi þarna inni í algerri þögn með glott á vör. Skarpi rauf þögnina: "Anybody mind if I use the crapper?". Hahaha! Allir sprungu úr hlátri.
Eftir svona tuttugu mínútur af þessu komum við út úr baðherberginu og aðrir komu út úr skápnum. Hringdum í front desk og spurðum hvort skötuhjúin höfðu check-að inn. Þá kom í ljós að starfsfólkið, þrátt fyrir að við höfðum stafað fyrir þeim hvernig væri í pottinn búið og nákvæmlega hvað það ætti að gera, hafði sent þau í rangt herbergi. Herbergi sonar þeirra og konu hans (held ég) sem höfðu komið þangað til að vera með í surprise-inu. Og hvað haldiði, töskurnar þeirra náttúrulega þar. Allir voru fjúming yfir heimskunni í þessu starfsfólki. Þá var ekkert annað að gera en að arka með kælda kampavínið niður á neðri hæðina, banka á dyrnar og hrópa surprise. Kallinn varð líka bara helvíti undrandi, þannig að þetta gekk að lokum.
Um kvöldið fórum við á mexíkanskan veitingastað í þessum agnarsmáa miðbæ. Þar var skálað fyrir afmælisbarninu og hann opnaði gjöfina sína sem var úr sem gerði allt. Já, allt. Um kvöldið skelltum við okkur strákarnir í djakúsí og höfðum það gott. Ekki mikið annað að gera svo að eftir það fórum við bara upp á herbergi og spörkuðum aftur.

Daginn eftir (sunnudagurinn, Day Eleven) borðuðum við síðbúinn morgunmat á fínum stað við sjóinn þar sem flestir fengu sér pítsu, m.a. ég. Svo keyrðum við upp á hæsta punktinn á eyjunni, Little Summit. Vott ei vjú! Önnbílívabel! Á leiðinni niður stoppuðum við á stærsta stöðuvatninu á þessari skemmtilegu eyju og við Skarpi og Héðinn leigðum okkur lítinn fótknúinn bát og sigldum út á það. Þvílík átök maður! Við vorum alveg búnir á því þegar við komumst á þurrt land aftur. Já, ég var ekki búinn að nefna það, veðrið var alveg frábært þessa daga, sól og góður hiti. Þegar við komum á hótelið aftur spiluðum við þrír bátsmenn krokket. Það er allavega sport sem maður stundar ekki mikið. Skarpi sýndi úrvalstakta og rúllaði okkur upp. Eftir það var setið smá við sundlaugina og borðað ís. Fyrr um daginn höfðu flestir haldið heim á leið og bara ég, Héðinn, Julian, Isabel, Skarpi, Lynnea og vinkona hennar og dóttir vinkonunnar sem voru um kyrrt.
Um kvöldið fórum við í "bæinn" og leituðum að veitingastað. Ekki var um margt að velja en við fundum einn ágætan. Mikið um monkey business þar. Eftir matinn ákváðum við Héðinn að fara að elta villt dádýr sem við höfðum séð þónokkuð af þarna um helgina. Við sáum tvö dýr rétt hjá hótelinu og athuguðum málið. Héðinn auðvitað með myndavélina og myndaði eins og óður væri. Annað dáýrið hljópst á brott eftir nokkra stund en við héldum áfram að elta hitt og komumst ansi nálægt. Eftir að hafa elt dádýrið langa leið og gefið því gras og strá kom kona, hótelgestur, upp að mér og lét mig hafa handfylli af bláberjum og sagði mér að tyggja eitt og spýta því í höndina á mér svo dýrið fyndi lyktina af því - þá myndi það örugglega koma. Ég gerði það og gekk að dádýrinu. Það labbaði að mér og vott dú jú nó, það byrjaði bara að éta berin úr lofanum mínum, svona svipað og hestur. Héðinn náði líka myndum af þessu öllu.
Ekki var gert mikið markvert það kvöld.

Næsta dag (mánudagurinn, Day Twelve) pökkuðum við saman dótinu okkar og keyrðum niður á höfn. Borðuðum þar morgunmat. Breakfast of champions. Pönnukökur og beikon með fjórum pökkum af smjöri og fimm öskjum af sírópi. Það var greinilega ætlast til að pönnukökurnar flyti ofan á síropinu. Við keyrðum aftur til Seattle eftir ferjusiglinguna. Þá áttum við nokkra tíma aflögu þangað til við flugum aftur til LA þannig að við fórum á veitingastað í miðbænum. Góður hamborgari. Frábær borg, Seattle. Mjög langt síðan ég kom þangað síðast en það var þegar við heimsóttum Skarpa þegar hann bjó þar. Tveggja tíma flugið til Burbank gekk svo fínt. Þá var orðið áliðið og við fórum fljótlega að sofa.

Í gær (þriðjudagurinn, Day Thirteen) fórum við Héðinn, Lynnea og Isabel í enn eitt mollið. Hollywood & Highland heitir það og er eins og nafnið bendir til í Hollywood, við Hollywood Boulevard. Þar er einnig Kodak Theatre, þar sem Óskarinn fer fram. Eftir smá búðaráp þar sem ég keypti ekki neitt og gláp á Hollywood skiltið tjékkuðum við Héðinn á stjörnunum í gangstéttinni á Hollywood Boulevard. Hittum kynlega kvisti á leiðinni eins og Spiderman, Gandalf og "næsta 50 cent" (að eigin sögn). Kíktum svo á Hollywood wax museum og Guinnes world record museum sem voru í sannleika sagt svona frekar leim. En jæja. Eftir smá meira búðaráp og ís fórum við heim til Jenny (systur Lynneu). Þar hittum við hinn alræmda fyrrverandi rótara Anthrax, Billy sem fór með Jenny, Lynneu og Skarpa út að borða. Við pössuðum Isabel á meðan með pítsu og vídjóglápi. Þetta er gærdagurinn í hnotskurn.

Úff þetta var langt... nú er ég að drepast í öxlunum. Best að skella sér í pottinn eða eitthvað. Adios amigo.

Day Eight

2005-06-16T23:57:00.000Z

Dagur átta, ójá.

Í gær fórum við tveir drengirnir að versla í Northridge Fashion Center. Lynnea skutlaði okkur og á leiðinni renndum við í gegnum drive-thru hjá In-n-Out Burger. Mjög vinsæll og virtur skyndibitastaður í Kaliforníu sem opnaði nítjánhundruðsextíuogeitthvað. Skarpi og co. halda allavega mikið upp á hann því ólíkt flestum skyndibitastöðum er ekkert foreldað og hráefnið alltaf glænýtt og aldrei frosið, sem sagt rosalega ferskt. Það er líka svolítið fyndið að það er bara þrennt á matseðlinum: Hamburger, Cheeseburger og Double-Double Burger, með frönskum og drykk auðvitað. Fá líka hrós frá mér fyrir að bjóða upp á Dr. Pepper í gosvélinni.
Feitt anyway. Í Northridge versluðum við heilan helling og alltaf með sömu afsökunina: "Because of the exchange rate it's practically free!". Ójá, we've got that covered. En þetta var ansi vel heppnuð verslunarferð og það merkilega er að ég er venjulega mjög lítið fyrir að versla, sérstaklega föt. Hérna er þetta hins vegar bara ekkert mál, kannski útaf því að allt er miklu ódýrara og því léttara að eyða...
Skarpi sótti okkur og var frekar vonsvikinn yfir því að hafa ekki farið með okkur á In-n-Out Burger þannig að við fórum bara aftur. Höhöhöhö. Skarpi vill endilega að við hittum félaga hans Billy, rótara Anthrax. Það verður forvitnilegt.

Í dag fórum við öll út að borða með vinkonu hennar Lynneu og manninum hennar í Pasadena. Staðurinn heitir Twin Palms og tveir kallar glamrandi á gítara sáu um stemmninguna. Vel gert hjá þeim. Fékk mér víst voða kanalegt að borða: steik og kartöflu. Þessi hjón voru bara mjög skemmtileg. Konan var að tala um ferð sína til Fiji og sagði frá því að mannát tíðkaðist þar fyrir ekki svo löngu síðan. Ég ákvað að vera voða sniðugur og skaut inn í að við Íslendingar stunduðum það enn þann dag í dag. Augun í henni urðu á stærð við snókerkúlur: "Oh, really?". Lynnea varð fyrst að bresta og fór að hlæja. Hahaha þetta var sjúklega fyndið.
Eftir matinn keyrðum við aðeins lengra inn í bæinn og stoppuðum við einhverja göngugötu. Fólkið vildi endilega fara á Cold Stone Creamery sem er ísstaður og gengur út á að blanda saman alls konar nammi í alls konar ís. Dálítið eins og bragðarefur. Mjög gott sko.

Á morgun er svo ein rúsínan í pylsuendanum, ferðin til Seattle. Við fljúgum þangað um tvö leytið og komum aftur á mánudaginn. Afmæli pabba hennar Lynneu er ástæðan fyrir ferðinni. Afmælið og hótelið er á eyju fyrir utan Seattle. Víííííjjj.

Bloggjúleiter og gleðilegan þjóðhátíðardag (kom meiraðsegja með íslenska fánann hingað, ójá!).

Day Six

2005-06-14T23:58:00.000Z

Hey.

Í gær (mánudagurinn Day Five) fórum við Héðinn í Six Flags Magic Mountain skemmtigarðinn. Hann er aðeins í nokkurra mínútna fjarlægð og sést meira að segja í hæstu rússíbanana úr bakgarðinum. Við komum þangað um hálftíma eftir að hann opnaði kl. tíu. Þetta var nú bara hreint himnaríki fyrir mig, rússíbanaáhugamanninn. Ég held að ég hafi farið í alla þessa fjölmörgu rússíbana og meira að segja nokkra oftar en einu sinni. Héðni hins vegar blöskraði allur þessi gífurlegi fjöldi ógnvekjandi tryllitækja og dró sig algerlega í hlé. Það var heitur, heitur hiti (skírskotun til hljómsveitar) þennan dag, sá mesti í ferðinni hingað til, og þarna stóð ég í röð, hægt og bítandi að eldast (orðaleikur). Já, ég þurfti að bíða einn í röð, þökk sé gungunni Héðni. Geez. Og ég græddi ekki nema einu sinni á því með því að geta farið í svona single passenger line. En rússíbanarnir sjálfir voru krakkalakkin'! Héðinn skemmti sér samt ekki nærri eins mikið. Barnatækin dugðu skammt í þessa tólf tíma sem við vorum þarna.
Við unnum einhver fimm stöffd anímals og einn körfubolta í svona leikjadæmi. Glæsilegur dagur fyrir mitt leyti og ég kom heim mjög þreyttur en sáttur. Að standa lengi í röð í 90 F hita tekur á, fjúff. Ég veit ekki hvort ég skrapp eitthvað saman eða hvað en eftir nokkra tíma í garðinum hættu buxurnar, sem eru venjulega frekar þröngar í mittið, að passa á mig. No joke. Kannski vökvaskortur.

Í dag hins vegar, eftir góðan tólf tíma svefn til að bæta upp átökin daginn áður, tókum við því bara rólega heima. Hjúmonguss kapalsjónvarp, De-loused in the Comatorium, spennandi golf í PSP og sprell og tjill við sundlaugina einkenndi daginn. Í kvöld fór Skarpi svo með okkur á Mr. and Mrs. Smith sem mér fannst bara mjög fín. "Mom! I almost shot you just then! We are on red alert, okay? Don't go around making me jump like that! You gotta be careful! This is a tense situation! You have no idea how close I was to shooting you right there!!!" Þetta var svona one-liner mynd til að enda allar one-liner myndir. Brædda smjörið á poppið var náttúrulega möst. Það var gott í svona tvær mínutur.

Hérna er myndapakki dagsins frá áhugaljósmyndaranum Bjarna úr göngutúr sem við fórum í á sunnudaginn minnir mig:

The neighborhood

Walking the dog

Þetta er Bailey, hundurinn hennar Isabel

Þetta er one-in-a-million skot af hummingbird. Damn þessir fuglar eru snöggir... og mjög litlir. Þeir fljúga grafkyrrir á einum stað og svo þjóta þeir yfir á næsta. Það tók mig þónokkrar tilraunir að ná mynd af honum.

Bailey er ekki allur þar sem hann er séður, sannur sirkushundur. Skarpi í bakgrunni að þvo bílinn. (Tek það fram að höndin er mín þannig að Héðinn tók þessa)

Day Four

2005-06-12T22:40:00.000Z

Nú er helgin á enda, mikið líður þetta fljótt.

Í gær (laugardagurinn Day Three) fórum við Héðinn og Skarpi í bíltúr. Við byrjuðum á ljósmyndabúð, Samy´s Camera, þar sem Héðni leið eins og krakka í sælgætisbúð. Veskið hans fékk allavega að finna fyrir því. Þaðan var ferðinni heitið til Beverly Hills á hina frægu Rodeo Drive götu. Sjitt, rich bich avenue. Þarna eru örugglega allir helstu fatahönnuðir heims með sína eigin búð. Anyway...
Eftir smá cruise þar innan um alla Porsche-ana, Bentley-ana og Rolls-Royce-ana fórum við til Santa Monica á aðeins venjulegri verslunargötu, 3rd Street Promenade. Keypti mér þar m.a. nokkra geisladiska: Coldplay, Killers, Bravery, Bloc Party og Mars Volta. Komum svo heim í hveitilengjur sem Lynnea matreiddi.

Í dag fórum við svo til Malibu og snæddum á Paradise Cove á ströndinni og lékum okkur smá á þeirri mjög fallegu strönd. Þessar myndir eru teknar á veitingastaðnum:

Efri Lynnea, neðri Isabel

Já, ég veit, þetta er voðalega þurrt blogg. En þetta er aðallega fyrir mig og gaman að skoða alla ferðina svona í grófum dráttum í framtíðinni, þannig að ekki pirrast of mikið ef þetta er dálítið innhverft. En endilega kommentið eins og ykkur lystir ef eitthvað liggur ykkur á hjarta og líka ef það liggur barasta ekki neitt á því.

Well somebody told me
You had a boyfriend
Who looks like a girlfriend
That I had in February of last year
It's not confidential
I've got potential

-Isabel kann þetta lag (Somebody Told Me með The Killers) utan að og syngur alltaf hástöfum þegar það er í útvarpinu. Hahaha, cracks me up.

"I´m from the hood, yo. Ya know, Malibu." -Brad Gluckman

Day Three

2005-06-11T11:10:00.000Z

Nú er víst kominn dagur þrjú, jei.

Á fimmtudaginn (Day One) eftir smá sprell í sundlauginni fórum við í mollið í Valencia og gerðum okkar fyrstu eiginlegu innkaup. Fann meira að segja þennan fína bol með Yeah Yeah Yeahs.
Eftir búðarápið féngum við okkur öll að borða á mexíkönskum stað þar rétt hjá.

Í gær (föstudagurinn Day Two) fórum við Héðinn í Universal Studios í Hollywood. Það var bara ágætt. Mummy Returns rússíbaninn var bestur af því sem við gerðum þó svo að hann hafi ekki verið mjög extreme. Við fórum líka í Terminator 2 og Shrek 3-D sýningar, mega grillað hehe. Fínn dagur þarna á ferð og náttúrulega möst að fara í Universal þó svo að hann sé kannski smá ofmetinn.
Eftir það sótti Skarpi okkur og við fórum heim.

Poolboy and sidekick (aka. cousins Bjarni and Isabel)

Day One

2005-06-09T14:02:00.000Z

Fyrsta færsla ferðarinnar, ójá.

Now I´m jus´chillin´in me crib wit my homies, ya´know. Klukkan er núna um tvö eins og þið sjáið fyrir neðan færsluna og Héðinn er í fíling í sundlauginni, sem er by the way diskó sundlaug sem breytir um lit á kvöldin, og skemmtir sér með vatnsniðinn úr fossinum sem undirleik.

Ferðin í gær gekk eins og allra best væri á kosið. Smooth like a baby´s butt. Eða eins og vel smurt rassgat eins og Helga Lind mundi orða það. Vélin frá Keflavík til San Francisco átti að fara kl. 16.40 (að íslenskum tíma) í gær en seinkaði dálítið og fór ekki fyrr en að verða hálf sex að mig minnir. Flugið var mjög fínt, átta og hálfur tími sem leið mjög hratt. In-flight myndir, poddarinn og Kleifarvatn styttu mér stundir. Við urðum þó nett stressaðir í fluginu út af seinkuninni og óttuðumst jafnvel um að missa af tengifluginu til Los Angeles. Það reyndist samt vera óþarfa stress því það gekk allt vel smurt fyrir sig á SFO. Við meira að segja höfðum tíma til að kíkja í nokkrar búðir og borða eldbakaða pítsu. Allt á tæpum einum á hálfum tíma.
Flugið frá San Francisco var kl. 21.15 (að staðartíma) og tók bara 51 mínútu. Fannst þær vera meira eins og tuttugu. Á leiðinni áttum við mjög líflegt spjall við bandarískan strák sem sat við hliðina á okkur. Við plögguðum Ísland eftir okkar bestu getu og fræddum hann um allt frá pólitískum áætlunum stjórnvalda til landfræðilegrar og jarðfræðilegrar legu Íslands. Hann sagði okkur allt af létta í sambandi við líf unglings í Bandaríkjunum og lýsti því meira að segja yfir að honum fannst kjánalegt að þeir hafi ekki tekið upp metrakerfið. Ég tók því nú bara sem merki um hitann hérna í CA að hann vissi ekki hvað frostmark eru margar gráður á Fahrenheit.
Við lentum svo heilu og höldnu á LAX þar sem Skarpi tók á móti okkur og keyrði okkur heim til sín með hjálp GPS staðsetningartækisins. "Keep left, turn left in one point five miles," heyrðist í ómfagurri rödd konunnar sem vildi ólm segja okkur hvert ætti að fara. Við komum svo "heim" um miðnætti (að staðartíma) og fengum hvor sitt gestaherbergið, vel útbúin með cable-TV og sérbaðherbergi. Það eru fimm baðherbergi hérna alls, btw. Ég fór að sofa svona um tvö leytið en þá var klukkan á Íslandi og líkamsklukkan mín níu um morguninn, næstum sólarhringur sem ég hafði vakað.

En nú er ég farinn í sund. Gúdbæ!

Föstudagur

2005-06-03T18:42:00.000Z

Um þessar mundir samanstendur líf mitt af tvennu: ökutímum og þakkantssmíðum (gott orð). Ég sit því ekki beinlínis auðum höndum, thank god, annars mundi ég líklegast naga af mér höndina af leiðindum. Ég vona bara að ég fái vinnu eftir ferðina, í júlí og ágúst, þá væri allt í góðu.

Það var frekar rólegt hjá mér í gærdag og ég var farinn að fá smá samviskubit yfir aðgerðaleysinu og tímaeyðslunni þannig að ég ákvað að gera eitthvað uppbyggjandi. Eitthvað sem gæti réttmætt allar þessar dauðu stundir undanfarið. Eitthvað sem mundi virkja heilasellurnar og komið mér vel í framtíðinni. Ójá, góðir lesendur, ég gerði einmitt það. Ég lærði öll fylki Bandaríkjanna og höfuðborgir þeirra. Þið lásuð rétt. Ég er ótrúlega glaður að ég hafi gert þetta, ég er bara svo miklu upplýstari núna. Vissuði t.d. að Des Moines er höfuðborg Iowa? Ekki ég heldur - fyrr en í gær. Ahh...

Ef þetta var ekki nóg þá gerði ég annað líka. Ég ákvað að ég vissi ekki nóg um nágrannaríki okkar, Norðurlöndin. Þannig að ég lærði sitt lítið af hverju. T.d. lærði ég íbúafjölda allra ríkjanna, helstu atvinnuvegi, ýmislegt um landslagið og auðvitað séreinkenni þeirra og fyrir hvað þau eru þekkt. Vissuði t.d. að í Finnlandi eru 60.000 stöðuvötn og að helsti atvinnuvegur þeirra er pappírsframleiðsla? Svíþjóð er svo fjölmennasta landið, með 9 milljónum íbúa, og er jafnframt það auðugasta. Þar hafiði það.

Ekki er alltaf slæmt að hafa ekkert að gera, það getur jafnvel bara verið mannbætandi.

Í tilefni þess að ég er að fara að sjá Mammút ásamt fleirum á Kaffi Hljómalind í kvöld er...

Lag dagsins: Mammút - Mosavaxin börn
Pearl Jam-lag dagsins: Thin Air af Binaural

Inadvertant Imitation

2005-06-02T17:06:00.000Z

Golf. Það getur oft verið gaman að skella sér í golf á góðviðrisdögum á sumrin. Ég æfði einu sinni golf. Já, ég veit. Þetta hljómar... Æi, sjitt ertu að djóka? Ég held að heimurinn sé ekki tilbúinn að fá bloggfærslu um golf. Eitthvað annað...

Pearl Jam. Já, ahh, Pearl Jam. Góðir menn. Góð skemmtun. Sumt fólk er þó ekki á sama máli. Ég hef oft rekist á fólk á netinu sem er bara meinilla við þessa ágætu hljómsveit. Ussussuss! Ég hlusta ekki á svoleiðis væl. Pearl Jam eru nefnilega snilldartónlistarmenn. Segi og skrifa. Nú á ég meira að segja allar sjö stúdíóbreiðskífurnar með þeim, tvo læv-diska og ýmsar tónleikaupptökur (bootlegs). Sem sagt, yfir tíu tíma af gæðaefni. En nóg um það.

Þessi færsla er nú bara svona somethin' somethin' sko, ég hef nú ekkert að segja. En greyið Elísabet verður nú að hafa eitthvað að lesa í vinnunni.

Fyrst ég hef ekkert að segja er kannski ekki úr vegi að segja frá því að ég skellti mér á Reykjavík Shorts and Docs í Tjarnarbiói um síðustu helgi. Fór tvö kvöld í röð: föstudags- og laugardagskvöldið. Á föstudeginum voru sýndar fimm stuttmyndir og voru þær allar mjög fínar. Þar var m.a. belgísk mynd á dagskrá, Alice et moi, sem fjallaði um Simon sem fékk það verkefni að keyra aldraða frænku sína og tvær vinkonur hennar, sem allar voru gyðingar, eitthvað langt út á land. Algjör snilld hvernig þær skipta sér af öllum hans málum í þessari bílferð þegar kærastan hans fer að rífast við hann í gegnum símann. Svo í síðustu myndinni kom fram hressileg sjálfsmorðsaðferð sem mér er reyndar ekkert alltof vel við, svona svipað og að ætla að drepa sig með því að stökkva niður af þriggja hæða húsi - ekki nógu vænlegt til árangurs - þið vitið hvað ég meina. Gaurinn tróð sem sagt tveimur blýöntum upp í nasirnar á sér, með oddana upp, og ætlaði svo að berja þeim niður í borðið. Sem betur fer guggnaði hann á síðustu stundu og hætti við allt saman.

Lag dagsins: Oasis - Don't Look Back in Anger af (What's The Story) Morning Glory?
Pearl Jam-lag dagsins: Mankind af No Code

Mardi

2005-05-31T19:52:00.000Z

Ég fór á ættarmót síðasta sunnudag í Garðinum þar sem ættin hans pabba, "Sólbakkaættin", kom saman. Þetta var nú bara miklu skárra en ég bjóst við. Veðrið bjargaði alveg deginum en við gengum um æskuslóðir ömmu: byrjuðum í kirkjunni og skoðuðum fjölskylduleiðið, gengum um Sólbakka, Miðhús og ýmislegt annað. Fínasti dagur alveg. Hvet alla til að kíkja í Garðinn einhvern tímann (á Reykjanestánni).

Útskálakirkja í Garði

Þarna voru lömb og ég veit ekki hvað og hvað

Í öðrum fréttum:

-Ég átti bara alls ekkert að fara í Ökuskóla 2 í þessari viku. Fór samt í gær að óþörfu.

-Mér finnst Dan Scott í One Tree Hill meiri hard-ass en Svarthöfði. Hann er svo evil að hann ætti að fá einhver verðlaun. Núna er þessi þáttur í órafjarlægð frá öllu sem mögulega gæti líkst raunveruleikanum. Mér finnst hann samt geðveikur.

-Californiaaaaaaa! Californiaaaaaaa! Here we coooooooooooooome! Hótelið sem við verðum á í Seattle (við fljúgum eina helgi til Seattle í eitthvað afmæli): Rosario: Resort & Spa. Svo er hér dagatal fyrir ferðina fyrir þá sem vilja forvitnast meira.

Leiter geiter.

Oozing

2005-05-25T20:53:00.000Z

Einkunnir ég fékk í dag. Með þær sáttur ég er. Nú finnst mér ég formlega kominn í sumarfrí.
Og ég hef ekkert að gera. Ekki rassgat. Eða jú, smá.

Ég er í ökuskólanum/æfingarakstri. Kláraði Ökuskóla I í dag sem er fínt. Ö2 er svo í næstu viku. Hvað æfingaraksturinn varðar er ég búinn með tvo tíma af honum. Búinn að keyra þvers og kruss um höfuðborgarsvæðið, í ótal hringtorg og gatnamót. Held að ég sé búinn að læra inn á þessa kúplingu núna. Eða allavega í huganum. Spurning hversu vel maður stendur sig í ríl læff. Allavega er markmið tímans á morgun að drepa ekki á bílnum - drepa bara á honum þegar ég vil það.

Annars hef ég ekki rassgat að gera. Og svona verður þetta víst í allt sumar, fyrir utan Cali. Þannig að ég lýsi hér með eftir ódýru og tímafreku hobbíi. Allar tillögur vel þegnar.

Nú ætla ég, þar sem ég hef ekki gert það þónokkuð lengi, að birta hérna lagatexta. Já, ég veit. Mörgum finnst það nú ekkert skemmtilegt en ég ætla samt að gera það. Ég er nefnilega búinn að vera að rýna svolítið í Death Cab For Cutie textana af hinum frábæra diski Transatlanticism og verð ég að segja að þetta eru einhverjir bestu textar sem ég man eftir. Mæli sterklega með því að þið fáið ykkur þennan disk. Og já, hérna er einn texti... Heyrðu sjitt, ég get ekki valið. Uuuu... blehh, þennan bara:

Tiny Vessels

This is the moment that you know
That you told her that you loved her but you don't.
You touch her skin and then you think
That she is beautiful but she don't mean a thing to me.
Yeah, she is beautiful but she don't mean a thing to me.

I spent two weeks in Silverlake
The California sun cascading down my face
There was a girl with light brown streaks,
And she was beautiful but she didn't mean a thing to me.
Yeah, she was beautiful but she didn't mean a thing to me.

I wanted to believe in all the words that I was speaking,
As we moved together in the dark
And all the friends that I was telling
All the playful misspellings
and every bite I gave you left a mark

Tiny vessels oozed into your neck
And formed the bruises
That you said you didn't want to fade
But they did, and so did I that day

All I see are dark grey clouds
In the distance moving closer with every hour
So when you ask "Is something wrong?"
I think "You're damn right there is but we can't talk about it now.
No, we can't talk about it now."

So one last touch and then you'll go
And we'll pretend that it meant something so much more
But it was vile, and it was cheap
and you are beautiful but you don't mean a thing to me
yeah you are beautiful but you don't mean a thing to me

Heyrn er sögu ríkari.

Tjaldferð

2005-05-21T18:52:00.000Z

Já, tjaldferðin alræmda. Já, sko, já. Hvað skal segja um svona tilgangsleysu? Hún var samt svöl. En ekki á kúlaðan hátt. En svöl var hún, já. Íslenskar útilegur eru yfir höfuð bara hálfglataðar. Á Íslandi er aldrei samfellt, gott veður, það bara gerist ekki. Ferðirnar byrja oft voða vel en síðan hverfur sólin bakvið dökk ský, rigningin hrynur svo úr þeim, það bætir í vindinn og tjaldhælarnir mjaka sér upp úr jörðinni. Síðan geturðu ekki annað en beðið eftir að himinninn fjúki af og droparnir leki í gegnum þunnt innra tjaldið. Og þú, í köldum svefnpokanum en samt einhvern veginn svitastorkinn, æðir út ringlaður í ærandi vindhviðunum og reynir að bjarga því sem bjargað verður... Æi, þið kannist við þetta.

Þetta er kannski aðeins of ýkt dæmi en já. Tjaldferðin. Hún var allt í lagi. Við komum á tjaldstæðið eitthvað um sexleytið en ég man reyndar ekkert hvað þessi staður heitir en hann er allavega í tæplega kortérs fjarlægð frá Selfossi. Þegar við komum var sól en þvílíkt rok og áttu sumir í meira basli við að tjalda en aðrir. Dót fauk hægri vinstri og fólk á harðaspretti eftir því.
Kvöldið leið svo frekar hægt. Maður var flakkandi milli tjalda og fólk dundaði sér í þessu týpíska. Það var eitthvað slappt fótboltamót milli bekkja en vegna vinds var það frekar leiðinlegt, við unnum þó þennan eina leik sem við spiluðum. Fólk söng líka hástöfum (fullt og ófullt) á flestum stöðum, við gítarleik (fullan og ófullan) sem og engan undirleik. Vaka söng líka fokking skerandi. Hélt mér allavega vakandi. Mu. Fórum svo líka í hressandi SannPróKont sem stóð reyndar stutt. Svo var auðvitað talað mikið saman og brandarar og draugasögur skutu upp kollinum. Auðvitað má svo ekki gleyma Bullshit-inu sem var spilað óspart.
Eins og áður sagði var kalt í nótt og fundu margir vel fyrir því. Við fimmmenningarnir vorum í þrjátíuogeitthvað ára gömlu tjaldi sem stóð sig líka bara með prýði gegn óblíðum náttúruöflunum. Okkur var bara hæfilega kalt.

Sumarfrí !

2005-05-19T12:45:00.000Z

Sweet freedom!

Prófin búin! Aaaaaaaaaaaa! Nú er tíminn til að gera eitthvað ruglað og vanhugsað. Ég verð að finna út úr því.

Jæja, mér gekk vel í öllum prófunum þannig að ég er mjög sáttur. Þetta feitletraða í síðustu færslu var alls ekki svo slæmt. Nú er bara feitt aðgerðaleysi framundan með nokkrum ljósum punktum auðvitað.

Á morgun er tjaldferð hjá 3. bekk til Selfoss sem verður, ja, skemmtilegt að sjá hvernig fer. Svo er það bara einkunnaafhending á miðvikudaginn og prófsýning kl. 9 daginn eftir. Var ekki hægt að hafa prófsýninguna á sama degi og einkunnaafhendingin? Ég bara spyr. Röfl.

Svo styttist óðfluga í LA/Seattle ferðina 8. júní! Ég held að málið sé að blogga oft og reglulega meðan ég er þarna úti. Skella svo líka inn myndum jafnóðum. Hvernig líst ykkur á það?

Prófahrina

2005-05-06T12:35:00.000Z

Já. Eins og flestir aðrir er ég líka í prófum. Búinn með fimm af tíu. Þessi fimm hafa þó verið frekar fljót að líða og einhvern veginn miklu minna mál en jólaprófin voru... allavega svona eftir á að hyggja. Stressstigið er í sögulegu (var einmitt í söguprófi í dag, höhö) lágmarki og þetta flýtur frekar ljúft áfram. Svo ég komi með upptalningu (í tímaröð):

Búinn með:
Félagsfræðistúdentspróf
Stærðfræði
Íslenska ritgerð
Ensku
Sögu

Á (so. að eiga) eftir:
Jarðfræði
Íslensku
Dönsku
Eðlis-/efnafræði
Frönsku

Feitletruðu prófin eru þau leiðinlegustu og erfiðustu. Eða kannski er ég bara fordómafullur. Ætti að kötta þeim smá slakk eða gefa þeim breik eða eitthvað.

Hvaðsemerhver. Mig langaði svolítið að fara á Ingólfstorg kl. 5 í dag. Þar verður mótmælt ofbeldi og Hjálmar spila. Hefði samt örugglega aldrei farið ef þeir spiluðu ekki. Maður er svo kaldrifjaður að maður veit af því. Leiðinlegt og ég er ekki sá eini. En það er svo kalt úti að ég nenni ekki að fara þangað. Já, ekkert meira að segja um það.

En plan helgarinnar hljómar svo: Læra undir jarðfræðipróf og fara í bíó með Níels og Alla á The Hitchhiker's Guide to the Galaxy!

Ég verð að koma að hrósi til ritstjórnar Skólablaðsins fyrir magnað blað (eða kannski réttara að kalla þetta bók, þetta flykki er yfir 250 bls.) sem ég fékk í dag. Blaðið er þrekvirki svo ekki sé meira sagt. Myndasögurnar hans Hugleiks eru líka sjitt-fyndnar.

Ætla að enda á brandara:

A salesman is driving toward home in Northern Arizona when he sees a Navajo man hitchhiking. Because the trip had been long and quiet, he stops the car and the Navajo man climbs in.

During their small talk, the Navajo man glances surreptitiously at a brown bag on the front seat between them.

"If you're wondering what's in the bag," offers the salesman, "it's a bottle of wine. I got it for my wife."

The Navajo man is silent for awhile, nods several times and says, "Good trade."

Bless!

Hotel Rwanda

2005-04-22T18:38:00.000Z

Bonjour, ca va?

Ég fór á magnaða mynd á þriðjudaginn. Hotel Rwanda. Þetta er ein af áhrifaríkustu myndum sem ég hef séð. Fer líka beint inn á topp tíu listann minn. Ef hún er ekki must-see þá er ég góður í dönsku. En svona í alvöru þá verðið þið að sjá þessa mynd. Og þvílíkir leikarar líka. Nick Nolte geðveikur og sérstaklega aðalleikarinn Don Cheadle enda margir á því að hann hafi átt að vinna Óskarinn. Í stuttu máli fjallar hún um þjóðarmorðin í Rúanda árið 1994 og afskiptaleysi hins vestræna heims frá sjónarhorni hótelstjórans Paul Rusesabagina (Cheadle).

Jújú, ég gerði fleira í vikunni. Fór í gömlu íbúðina hennar ömmu í Keflavík í gær, sumardaginn fyrsta. Þar var fullt af skemmtilegu, gömlu dóti. Ég náði m.a. að laga plötuspilarann og setja á fóninn lög eftir valinkunna flytjendur eins og Roger Whittaker, Julio Eglesias og Kenny Rogers. Svo leyndust þarna gullmolar eins og plata með Edith Piaf. Eftir þetta blast from the past fórum við til afa sem átti afmæli. Þar var góður matur á boðstólnum eins og alltaf hjá ömmu. Líka súkkulaðikaka to die for.

Ég hef ekkert mikið meira að segja að þessu sinni. Nema þá kannski að ég er ekki viss hvort ég tími að fara á Franz Ferdinand, já, ég, Bjarni, að spara, það er eitthvað nýtt. Þannig liggur nú bara rykið í kverkinni að ég er að fara í mjög svo dýra utanlandsferð og ekki búinn að fá vinnu í sumar (ætti reyndar að reyna aðeins meira). Ég verð því að treysta því að peningurinn í bankanum klárist ekki. Leiðinlegt að koma til Cali eftir 10 tíma flug og vera þrjár vikur án peninga. Það væri sko svakalegt.

Ég hef líka komist að því að þessi síða er öll í messi hjá steinaldarfólkinu sem er enn með Internet Explorer. Tenglalistinn hægra meginn sést ekki. Fáið ykkur Mozilla Firefox og sneiðið framhjá alls konar veseni.

Au revoir!

Kolbeinn kafteinn

2005-04-11T17:46:00.000Z

Bújakaza! Daginn!

Þetta verður fínasta vika. Engin próf og grímuball á miðvikudaginn sem verður án efa rosalegt. Held að fyrirpartísmálin séu þó enn á reiki. En á þessu ágæta balli ætla ég að vera enginn annar en Tinni!

Ég verð samt að viðurkenna að ég veit lítið sem ekkert um meistara Tinna (eða Tintin eins og hann heitir á frummálinu frönsku) og vona að einhverjir hardkor Tinna-áhugamenn fari ekki að ræða eitthvað við mig um þau mál. Þeir yrðu örugglega sárlega móðgaðir yfir fávisku minni.

Hvað sem því líður þá fékk ég Amazon sendinguna mína heim um daginn. Ó, hvað það var gaman. Slatti af tónlist og DVD þarna í huggulegum kössum. Og meira að segja kom þetta miklu fyrr en áætlað var. Nú er ég því með nokkra tugi nýrra laga í iPod-num mínum. Mér ætti allavega ekki að leiðast í strætó á næstunni. Svo bættist ennþá meiri gleði við á föstudaginn, enginn annar en ég var hæstur í bekknum á rökfærsluritgerðinni, helvíti já!

Og nei, gleðin er ekki búin. Ég og Héðinn frændi ætlum að skreppa að heimsækja Skarpa frænda í Kaliforníu í júní. Við erum að tala um skemmtigarða þarna allt í kring. Svo er Skarpi líka með sundlaug, heitan pott, rennibraut og svaka grillaðstöðu í bakgarðinum. Fjúú...

Takk fyrir að lesa, lesendur góðir og eigið góðan dag.

Páskafrí

2005-03-22T23:58:00.000Z

Ég hef ekki gert neitt í þessu páskafríi, það ætti að kæra mig. Kærið mig.

Ég væri nú alveg til í að fara upp í sumarbústað og skemmta mér eitthvað þar. Það væri líka helmingi skemmtilegra ef maður væri með bílpróf. Og það væri enn skemmtilegra ef það væri kominn heitur pottur þarna upp frá.

Ég fíla Everwood-sápuna á Stöð 1. Ég veit, ég er hæper kúl.

Pabbi á afmæli í dag. Ég fór því í dag að leita að einhverju sniðugu internetsafmæliskorti til að senda honum í vinnuna. Endaði á síðunni hjá Hallmark þar sem var úr mörgu að velja:
Þetta fannst mér t.d. sjúklega fyndið. Sérstaklega: "Hold on, Harold, hold on!" Haha! Klassík...
En þar sem pabbi er ekki enn farinn að missa hárið ákvað ég að halda áfram að leita. Mér fannst þetta aðeins of væmið og jolly fyrir minn smekk, lagið gerði alveg út af við þetta.
Svo fann ég þetta helvíti netta kort og ákvað að senda kallinum það. Þá vitiði það.

Ég vil þakka Hildi Kristínu fyrir að kynna mig fyrir The Shins. Diskurinn Chutes Too Narrow er gullmoli.

Verð að bæta þessa færslu eitthvað. Hérna er gott fólk á góðu kvöldi:

Hérna er mjög gott fólk á mjög góðu kvöldi:

Og út af því að páskarnir eru á næsta leiti:

Einu sinni var lítill saklaus páskaungi

sem dó.

Gleðilega páska, allir!

Hybris

2005-03-09T18:28:00.000Z

Búinn að vera einn heima í tólf daga. Gengur frábærlega. Maður hefur frelsi til að gera það sem maður vill, þegar maður vill það. Matartíminn er ekki fastur, það gildir bara gamla frummannalögmálið: að borða þegar maður er svangur. Sem er náttúrulega miklu sniðugara og heilbrigðara (eða ætti allavega að vera það). Maður fær sig líka til að gera ótrúlegustu hluti þegar maður þarf í raun og veru að gera þá, eins og t.d. að setja í vél. Búinn að gera það. Tvisvar. Hengdi líka upp. Ég er ekki heldur frá því að einkunnirnar mínar hafi hækkað á þessum tólf dögum. Miklu meiri friður til að læra.

Fór á Músíktilraunir í gær í Tjarnarbíói. Þar var Gummi og hljómsveitin hans, The Dyers að keppa. Og viti menn. Þeir stóðu sig líka bara svona prýðilega og Gummi plokkaði bassann af svo mikilli ákefð að áhorfendur kusu þá áfram á úrslitakeppnina sem fram fer 18. mars í Austurbæ. Congrats, strákar. Hljómsveitin Motyl komst líka áfram en söngvarinn í henni er skuggalega líkur Nathan í One Tree Hill.

Alveg þrír kennarar í dag forfölluðust. Ég veit ekki alveg hvað er að koma fyrir þessa vösku kennara í MR. Alltaf einhver veikur undanfarið. En ekki kvarta ég. Það gerðist svo í dag að við fengum frí í tvo tíma, plús matarhlé. Fórum nokkrir á Nonnabita svo í 10-11. Vissum síðan ekkert hvað við áttum að gera. Þá kom Gummi með brilljant hugmynd: fara að horfa á Alþingi. Ég varð alveg yfir mig ánægður með þessa tillögu enda hefur mig lengi langað að sjá þetta með berum augum en sumir voru efins. Við drógum því efasemdarmanninn Alla með í átt að Alþingishúsinu. Fórum svo inn um einhvern sérinngang og upp hringstiga. Komum svo upp þar sem lögreglumaður vaktaði innganginn að "áhorfendabekkjunum". Sagði hann okkur að slökkva á farsímum og spurði síðan hvort við værum með sprengjur. Ég kvaðst hafa skilið mína eftir heima. Hann hló og vék úr vegi. Svo settumst við niður í fimm sæti af þessum 24 sem þarna eru. Vorum einir að horfa á. Það voru sárafáir þingmenn þarna fyrir neðan, kannski var matarhlé. Þó var einhver umræða um urriðastofninn í Þingvallavatni. Kannski ekki það áhugaverðasta en hvað um það. Þetta byrjaði allavega vel þegar fundarstjórinn mismælti sig og var næstum búinn að bjóða "utanríkisráðherranum" Halldóri Ásgrímssyni að koma upp í pontu. Það var greinilega einhver hiti í mönnum og "feis" gengu manna á milli. Það var allavega gaman að fylgjast með þessu.

Í anda Verðstríðsins ógurlega gerði ég verðsamanburð á einni vöru í 10-11 (þótt þeir séu ekki þáttakendur í umræddu stríði) og Bónusi.

Nóa Síríus páskaegg nr. 7 :
10-11: 2999 kr.
Bónus: 1299 kr.

Bónus býður betur. Miklu betur. Nú hefur þessi síða loksins öðlast tilgang. Fólk sem les hana fær gullnar upplýsingar um góð kaup. Ég sparaði kannski einhverjum 1700 kr.

E.S.: Vó, dollarinn er kominn niður fyrir 60 krónurnar. Maður ætti kannski að "græða" og láta mömmu og pabba kaupa eitthvað af viti fyrir sig.

Þriðjudagur

2005-02-22T18:38:00.000Z

Halló. Nú er svo komið að mamma og pabbi eru að fara til útlanda. Á laugardaginn. Í tvær vikur. Þau fara til Kalíforníu vegna vinnunnar hjá pabba og mamma fer með m.a. til að hitta bróður sinn sem er nýfluttur í einhverja glæsivillu þarna sunnarlega í fylkinu. Sem þýðir ósköp einfaldlega að við Ingibjörg verðum ein heima í tvær vikur. Sem þýðir að það verður non-stop partí heima hjá okkur sem nemur þeim tíma. Og þér er boðið.
Í þessar tvær vikur verður einnig spilaður Survivor, þar sem keppendur þurfa að sjá sér hjálparlaust fyrir fæðu og vakna á réttum tíma. Keppnin fer fram í hlíðum lægsta fjalls Íslands, Ásfjalls, og eru keppendur algerlega einir á báti. Næstu ættmenni eru ekki að finna innan 40 km radíuss. Keppendur: Bjarni og Ingibjörg. Bjarni sér fram á þyngdartap, óhrein föt og spekúlerar hversu lengi líkaminn þolir ristað brauð. Þegar kornmeti dugar ekki lengur hyggst hann ræna Fjólu.

Svo ég hætti öllu rugli þá hefur ekki mikið merkilegt gerst undanfarna daga. Eins og venjulega er nóg að gera í skólanum sem er bara fínt. Að vísu var afmælisgleði hjá Höllu á föstudaginn sem var bara helvíti ágætt. Þar var allavega einhver vinur hennar sem var mjög fyndinn, og hann var verslingur! Jahá. Hann var að tala um það hversu gagnslaus stærðfræði er og kom með ýmis dæmi um það. "Já, góðan daginn. Ég held ég fái bara hjá þér eitt Twix í öðru veldi snið kvaðratrótina af samanlögðu lausnarmengi kóks í dós". Þetta var allavega fyndið þá. Allir í kasti yfir þessu. Svo fór ég að hugsa um hvernig hann mundi höndla háskólaumsóknarviðtalið sitt. Kannski einhvern veginn svona:

Prófessor: "Heyrðu, bíddu nú við. Það lítur út fyrir að stærðfræðiáfangarnir þínir séu týndir..."

verslingur: "Nei, ég tók enga stærðfræði."

Prófessor: "Ha? Hvað meinarðu? Tókstu ekki stærðfræði?"

verslingur: "Neibbs. Hún er óþarfi."

Prófessor: "Þú kemst ekkert hér inn nema að vera búinn að taka stærðfræðina."

verslingur: "Neinei, blessaður vertu. Þetta er svo mikið bull og vitleya, algerlega óþörf steypa. Ég meina... segjum að þú farir út í búð... ókei? Og þú þarna... spyrð náttúrulega ekkert um þversummuna af Maruud snakki og Fanta... og... og afgreiðslumaðurinn gefur ekkert upp verðið í brotabrotum! Það er náttúrulega bara rugl!"

Prófessor: "Heyrðu já... Þetta er bara alveg rétt maður! Sjitt... stærðfræði? Hver þarf eiginlega stærðfræði? Ha-ha! Þetta er nú meiri bölvaða vitleysan! Úhú! Ha-ha! Hehe, drífðu þig bara strax inn í tíma!"

verslingur: "Í alvöru?"

Prófessor: "Nei."

Svo fór ég á Constantine á laugardaginn. Alveg heví heitt í salnum enda troðfullur. Mér fannst myndin bara helvíti skemmtileg. Endilega kíkið á hana.

Þangað til næst...

Líður að árshátíð

2005-02-07T22:06:00.000Z

Sæl veriði. Eru ekki allir hressir og vel gyrtir og allt það? Jújú, gott að heyra, gott að heyra.
Færslunum mínum hefur fækkað svo ógurlega upp á síðkastið að ég held að öll umferð á þessa síðu sé meira og minna úr sögunni. Eða er það kannski bara fínt? Nú get ég sagt klúr orð með hreinni samvisku, vitandi að ég einn muni hneykslast á þeim.

Árshátíðarvikan er gengin í garð. Framtíðin lofar gleðilegri viku. Casa var líka opnuð í dag. Og skítur á priki. Ég hef aldrei séð annað eins. Hún hefur verið skreytt hátt og lágt í anda Bandaríkjanna í tilefni árshátíðarinnar. Þemað er s.s. Bandaríkin og innihélt Casa m.a. McDonalds, Starbucks, forsetann, lífverði, dyraverði, ruðningskappa, klappstýrur, körfubolta, háhýsi, bíó, djass-bar, spilaborð, MR-ican Idol og kjörklefa með kjörseðlum sem höfðu aðeins einn frambjóðanda, Bush. Og allir töluðu auðvitað ensku.

Svo er auðvitað aðalgleðin á fimmtudaginn þegar árshátíðarballið sjálft verður haldið með pompi og prakt. Bekkurinn verður saman allan þann dag. Maður mætir nývaknaður í morgunpartí og endar sveittur og þreyttur í kolniðamyrkri einhvers staðar í Grafarholti. Og ég hlakka brjálæðislega til.

Eins og vanalega hef ég fest í einhverjum crappy flash-leik. Nýjasta bölin er Chuck. Einhver sá alhallærislegasti leikur sem ég hef rekist á á Netinu. Mér bregður þó fyrir á nokkrum stöðum í hæ skorunum, vafasamur heiður í meira lagi.

Bises.

Kung Pow!

2005-01-29T18:54:00.000Z

Jájájá, þá er Loki kominn út í öllu sínu veldi. Vel að verki staðið stelpur.

En gaman að segja frá því að í dag fór ég á kvikmyndarýnisíðuna rottentomatoes.com og sló inn nokkrum myndatitlum til að sjá hvað alvörubíónördunum fyndist. Þá datt mér allt í einu í hug "stórmyndin" Kung Pow!: Enter the Fist sem Halla hefur verið að sýna okkur í hádegishléum á skjávarpatjaldinu í stofu 3 í Casa Christi. Öll höfum við hlegið eins og fávitar af þessari fáránlegustu mynd sem ég hef á ævi minni séð. Hetjan í myndinni er "The Chosen One" og berst við óvini sína með einhverri austurlenskri bardagalist sem ég þekki ekki. Í síðasta hádegishléi barðist hann við kú. Myndin á að vera óður (háð) til allra Kung Fu-mynda sem hafa verið gerðar. Ég held allavega ekki neinum vökva yfir þessu. Hvað um það, ég sló henni inn og svei mér þá. Henni var slátrað eins og Master Pain eða Betty hafi verið þar að verki. Aðeins 8% gagnrýnenda mælti með henni, meðaleinkunnin var 2,7. Það er nú afrek út af fyrir sig. Það var samt einn og einn inn á milli sem fannst myndin ágæt. Einn orðheppinn gagnrýnandinn komst svo að orði: "As deadly to brain cells as huffing paint thinner, but more delightful!" Ég ætla bara að leyfa ykkur að lesa neikvæðu umfjöllunina sjálf. Þá er það opinbert, 3.-B hefur ömurlegan kvikmyndasmekk og það sem meira er, herfilegan húmor.

Innihaldsleysi

2005-01-22T16:02:00.000Z

Afsakið bloggleysið enn og aftur. Ég er bara svo undarlega tómur. Hef ekkert að segja. Ekki heldur núna. Ég er með 'blogger's block'. Ég reyni að finna eitthvað. Þetta verður útþynnt færsla, en það er líka allt í lagi.

Mér finnst hinir nýju ritstjórar Loka Laufeyjarsonar allt annað en öfundsverðir. Þeim var falið að setja saman skólablað á nokkrum dögum. Nú eru bara örfáir dagar eftir. Ég skil ekkert í seinaganginum á Framtíðarstjórninni að skipa umsjónarmenn svona seint.

Síðasti Loki var hálfleiðinlegur. Hann var eins og langur, gamall brandari, eins og dónaleg fólk.is síða í 1000 eintökum.

Gangi ykkur vel Vaka, Valborg, Ingibjörg, Hildur og Elísabet!

Radiohead - Let Down

Transport, motorways and tramlines,
Starting and then stopping,
Taking off and landing,
The emptiest of feelings,
Disappointed people, clinging on to bottles,
And when it comes it’s so, so, disappointing.

Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.

Shell smashed, juices flowing
Wings twitch, legs are going,
Don’t get sentimental,
It always ends up drivel.
One day, I’m gonna grow wings,
A chemical reaction,
Hysterical and useless
Hysterical and

Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.

Let down,
Let down,
Let down.

You know, you know where you are with,
You know where you are with,
Floor collapsing, falling, bouncing back
And one day, I’m gonna grow wings,
A chemical reaction, [you know where you are,]
Hysterical and useless [you know where you are,]
Hysterical and [you know where you are,]

Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.

Þetta er alveg stórgott lag.

Hættu svo að lesa blogg og farðu í Lunar Lander.

Dilemma

2004-12-30T11:25:00.000Z

Picture this:

You're walking out of the dentist's office, half of your jaw heavily narcotized, when you suddenly realize that your bus pass has expired - and you don't have any change. A chilling panic uncomfortably arouses your senses in the freezing morning darkness. You're stuck right smack in the middle of Hafnarfjörður and the bus was your only chance of getting back to your suburban home. You're faced with two crappy options:

A) You walk many, many miles in sub-zero temperatures to your home,
B) You swallow your pride, you walk your speech impaired self to the nearest gas station and drooling, ask for change for a buck.

After a few moments' consideration - I chose B).

Oh Joy!

2004-12-28T16:52:00.000Z

Undanfarnir dagar hafa verið ansi ljúfir. Eintómt skin og engar skúrir. Það er kannski ekki við öðru að búast vegna þess að það eru jól. Ókristileg og full af gleði. Já, það eru nefnilega mjög svo ókristilegir dagarnir sem jólahátíðin ber með sér.

Á jólunum brýtur fólk meginþorrann af dauðasyndunum sjö:

Ofát - Hamborgarhryggur, hangikjöt, kalkúnn, smákökur, jólaöl...
Græðgi - Já, oft vill maður margt í jólapakkann.
Leti - Þarf að ræða þetta eitthvað?
Öfund - "Af hverju fékk hann fleiri pakka en ég?"
Reiði - Öfundin breytist oft í reiði, t.d. gagnvart foreldrum eða guði.
Mont - "Ég fékk Action Man, ekki þú-ú!"
Losti - Ég veit ekki hvort það sé mikið um þetta en það er aldrei að vita.

Þarna sjáiði að guð hefur aldrei meiri vanþóknun á okkur nema einmitt þegar við fögnum fæðingu sonar hans. Ironic, ain't it?

Eins og ég nefndi þá hafa jólin mín verið mjög góð (þótt ég hafi nú reyndar aldrei almennilega komist í jólaskapið). Maturinn var góður á aðfangadagskvöld og gjafirnar líka. Ójá, þær voru einstaklega ásættanlegar í ár. Núna er ég t.d. að nota glænýju lasermúsina mína og er kominn úr steinöldinni í þeim efnum (takk, Héðinn). Svo fékk ég mér til mikillar ánægju Furðulegt háttalag hunds um nótt nema hvað hún hét The Curious Incident of the Dog in the Night-Time sem glöggir lesendur sjá að er enska sem er frábært því það er betra að lesa bækur á frummálinu og óþýddar því annars er hún ekki eins nákvæm og þá er ekki beint eins og þú sért að lesa upprunalega bókina heldur bara útgáfu þýðandans af henni og það hefði einhver annar getað verið þýðandinn og þýtt hana öðruvísi útaf því að oft er hægt að þýða orð á fleiri en einn hátt. Svona hefði Christopher orðað það, enda eru samtengingar í miklu uppáhaldi hjá honum ásamt prímtölum. Ég er sem sagt búinn að lesa þá fallegu bók og hafði gaman af. Ég er líka búinn að horfa á The Lord of the Rings: The Return of the King - Special Extended Edition og, eins og gefur að skilja, búinn að kaupa jólagjafir sem þýðir að það eina viturlega sem ég á eftir að gera í þessu jólafríi er að klára The Da Vinci Code sbr. þar síðustu bloggfærslu.

Á jóladag fór ég í annað af tveimur árlegum jólaboðum. Það var hjá frænda mínum sem býr í Keflavík, nánar tiltekið við hliðina á gamla húsinu mínu á Hrauntúninu. Í boðinu var mikið um að vera. Það var dansað í kringum jólatréð og svo kíkti Coca-Cola jólasveinninn í heimsókn en samt kvaðst hann eiga bræður. Svo kórónaði hann ósvífnina með því að mæma sönginn á jólalagadisknum sem hann kom með. Í þessum gleðskap hitti ég líka mann frænku minnar sem er skáld. Hann lýsti yfir hneykslun sinni á nútímajólum og öllu tengdu þeim, m.a. jólaboðum og sagði hreint út að þetta væri eitt af þeim leiðindaboðum. En hann er skáld og má þess vegna segja það sem honum sýnist.
Á annan í jólum fór ég svo til ömmu í kalkúnamatarboð. Það gerðist ekkert merkilegt þar, bara góður matur og gleði - líka slatti af Friends þáttum á DVD.

Ég hef einnig gert mikið af óviturlegum hlutum í fríinu, svo sem að festast í BMX leiknum ógurlega, að horfa á gjörningamanninn Birgi og að bora í nefið (skyldulesning!).

Þar til næst, skemmtið ykkur vel í fríinu.

Manifestation

2004-12-13T16:25:00.000Z

Jól á næsta leiti

2004-12-11T17:53:00.000Z

Fyrst það er búið að hóta mér lífláti og öllu illu þá skal ég skrifa nokkur orð. Ég hef núna nákvæmlega sjö mínútur áður en ég þarf að fara í matarboð þannig að ekki búast við neinu meistarastykki.

Ég er í prófum, sjö eru búin og þrjú eru eftir. Það hefur gengið ágætlega í flestum þessum prófum. Mér gekk þó alls ekki vel í stærðfræði og kenni ég stressi um það. Ég var 29 sinnum stressaðri í því prófi en í nokkru öðru prófi sem ég hef þreytt, þ.á.m. samræmdu prófunum. Nóg um prófin.

Ég hef ekki gert mikið af viti en að læra undanfarið, ætlaði þó í gær að vera sniðugur og birta myndir af öllum afmælisgjöfunum sem ég fékk en það fór út um þúfur, er víst búinn að henda öllum myndvinnsluforritunum mínum út. Fór áðan suður í Kaffitár og talaði við starfsmannastjórann um jólavinnuna sem ég nældi mér í þar. Vinnan verður víst þríþætt: líma-setja-færa. Það verður ágætt.

Ég hlakka mikið til jólafrísins. Þá þarf maður samt að gera heilmikið. Ég þarf t.d. að klára da Vinci Code sem ég hef ekki lesið neitt í í fleiri vikur. Svo langar mig að lesa Furðulegt háttalag hunds um nótt. Síðan þarf maður eiginlega að nýta jólafríið til að horfa á fjögurra diska settið af Return of the King, það tekur nú sinn tíma. Auðvitað má svo ekki gleyma jólagjafainnkaupunum.

En nú þarf ég að drífa mig. Slæmt að vera seinn í matarboð.

Útskýring

2004-11-27T21:35:00.000Z

Eflaust hafa einhverjir velt fyrir sér nafngift síðunnar. Orðið "betterblack" er myndað úr nöfnum tveggja meistaraverka eftir Pearl Jam, bestu hljómsveit sem var, er og mun nokkurn tíma verða til. Bæði lögin eru átakanleg og þá sérstaklega Black sem ég leyfi mér að fullyrða að sé sorglegasta lag allra tíma.

Better Man

Waitin', watchin' the clock, it's four o'clock, it's got to stop
Tell him, take no more, she practices her speech
As he opens the door, she rolls over
Pretends to sleep as he looks her over

She lies and says she's in love with him
Can't find a better man
She dreams in color, she dreams in red
Can't find a better man

Talkin' to herself, there's no one else who needs to know
She tells herself

Memories back when she was bold and strong
And waiting for the world to come along
Swears she'd do it, now she swears he's gone
She lies and says she's in love with him
Can't find a better man
She dreams in color, she dreams in red
Can't find a better man
She lies and says she still loves him
Can't find a better man
She dreams in color, she dreams in red
Can't find a better man

She loved him
She don't want to leave this way
She feeds him
That's why she'll be back again
Can't find a better man

Black

Hey...oooh...
Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay
Were laid spread out before me as her body once did.
All five horizons revolved around her soul
As the earth to the sun
Now the air I tasted and breathed has taken a turn
Ooh, and all I taught her was everything
Ooh, I know she gave me all that she wore
And now my bitter hands chafe beneath the clouds
Of what was everything?
Oh, the pictures have all been washed in black, tattooed everything...

I take a walk outside
I'm surrounded by some kids at play
I can feel their laughter, so why do I sear
Oh, and twisted thoughts that spin round my head
I'm spinning, oh, I'm spinning
How quick the sun can, drop away
And now my bitter hands cradle broken glass
Of what was everything?
All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...
All the love gone bad turned my world to black
Tattooed all I see, all that I am, all I'll ever be...yeah...

Uh huh...uh huh...ooh...
I know someday you'll have a beautiful life, I know you'll be a sun
In somebody else's sky, but why
Why, why can't it be, why can't it be mine

Bannað

2004-11-21T18:30:00.000Z

Ég varð 16 ára í síðustu viku og hef verið að spá í því hvað ég má og má ekki. Ég hef komist að því að það er rosalegt ósamræmi á því sem er bannað.
Ég má sjá ALLAR kvikmyndir. Sama þótt það sé hryllingsmynd af skelfilegustu gerð þar sem fólk er hakkað niður i smábita og síðan étið eða það sé grófasta klámmynd þar sem fólk er... ehmm, förum ekki nánar út í það. Ég má allavega sjá allt heila klabbið. Það er hins vegar eitt sem ég ekki má gera. Ég má ekki spila tölvuleikinn "Leisure Suit Larry". Hann er bannaður innan 18 og fjallar um partífuglinn Larry sem drekkur, djammar og veður í kvenfólki. Ég má sem sagt ekki sjá tölvuteiknuð brjóst.
Sjáiði þessar samræður fyrir ykkur?:
"Ertu að segja satt, Margrét? Var hann Benni okkar að horfa á hardkor klámmynd í gær?"
"Já, en það er allt í lagi, hún var leikin."

Sjúkt.

Durex drepur

2004-11-15T15:29:00.000Z

Já, góðir lesendur, sjónin er ekki að bregðast ykkur. Durex er að drepa okkur. Í bókstaflegri merkingu.

Það var í félagsfræðitímanum síðasta sem þessi merka uppgötvun var gerð. Allir störðu hálfsofandi á tilbreytingarlaust tjaldið sem var mettað af missniðugum félagsfræðihugtökum. Norðanvindurinn hvein og starrinn barðist hetjulega móti æðandi loftstraumnum. Casa Christi nötraði. Inni í stofunni tók umræðuefnið óvænta stefnu. Kennarinn vakti athygli á íbúafjölda og aukningu hans.

Íslendingar hafa verið iðnir í barnagerðinni, svo iðnir að félagsfræðingar á alþjóðavettvangi trúa ekki tölfræðinni. Á miðjum níunda áratugnum var meðalfjöldi barna á æviskeiði einnar íslenskrar konu 2,5. Það voru góðir tímar. Fólksfjölgun í landinu stuðlaði að velmegun í öllum kimum þjóðfélagsins. Foreldrar lýðveldisins hugsuðu sér gott til glóðarinnar og eygðu fagra framtíðardrauma, fulla af afkvæmum til að sjá fyrir sér í ellinni. Aukin barnafjöldi krafðist betri uppeldisskilyrða. Víða um land hófu að rísa betri skólar og gjörvalt samfélagið varð hlýrra og barnvænna. Börn þeirra tíma uxu úr grasi við ást og góða umönnun og urðu fyrirmyndarborgarar. Ríkið sá fram á bjartari tíma. Aukin fólksfjölgun hélst í hendur við auknar tekjur ríksins. Óspilltar ríkisreknar stofnanir litu dagsins ljós og reglubundnar greiðslur til skólanna urðu sjálfsagður hlutur. Í stuttu máli sagt: Ísland blómstraði.

Svo kom Durex.

Yfirdrifinn hræðsluáróður gegn kynsjúkdómum og kynsvalli skaut upp kollinum um land allt eins og engisprettufaraldur (oftar en ekki á vegum sjálfs getnaðarvarnafyrirtækisins). Viðhorf manna til kynlífsins breyttist á einu augnabliki. Þeir sem ekki keyptu rándýra smokka eða aðrar getnaðarvarnir voru álitnir saurlífsseggir og litnir hornauga í hinu nýja "siðmenntaða" þjóðfélagi. Auðtrúa almúginn neyddist til að setja upp Durex í stórum stíl. Meðaltal barna á hverja konu snarlækkaði. Í dag er fóksfjölgun lítil. Þjóðarbúið fór að tapa peningum. Það reyndi að rétta hlut sinn og einkavæðing hófst. Auðugir forstjórar blindaðir af græðgi hrifsuðu til sín völdin og áttu í samkeppni við aðra sams konar einstaklinga. Spilling tók völdin. Lítil fyrirtæki áttu ekki möguleika gegn risasamsteypunum og steyptust í bullandi gjaldþrot. Ríkið hélt áfram að tapa og traðkaði því á menntunarréttindum þeirra fáu barna sem eftir voru til að spara. Í stuttu máli sagt: Íslandi hrörnaði.

Allt þetta volæði á rætur sínar að rekja til Durex. Durex drepur. Ef manninum hefði verið ætlað að hafa plastslíður á getnaðarlimnum, svo að getnaður eða bara hvað sem er ætti sér ekki stað, hefði hann þróast þannig.

Svo ég segi bara eins og Valur, gamli bekkjarfélagi minn: "Who are we to mess with nature?"

Rétt er að taka fram að þessi pistill er ekki byggður á föstum grunni staðreynda heldur er þetta (næstum) tómt rugl. Þetta efni var heldur ekki til umræðu í félagsfræðitíma nema að mjög litlum hluta.

Hitt og þetta

2004-11-05T18:05:00.000Z

Rosalega er mikið að gera hjá mér. Einhver ógurleg prófahryna er komin í gang og menn sjá ekki fyrir endann á henni. Það gerist þó eitt og annað mitt í öngþveitinu sem skapar oft á tíðum bara ennþá meiri ringulreið. Það er þá stundum velkomin ringulreið sem fær mann til að slaka aðeins á í öngþveitinu og sjá hlutina í öðru og yfirvegaðra ljósi. Þetta gerði ræðukeppnin Sólbjartur í vikunni sem er brátt að líða undir lok. Setning þessi er vafasöm í meira lagi, tilvísunarfornafnið "sem" á við vikuna, ekki Sólbjart.

Ræðuliðið 3.B 1 (a.k.a. þrjú beitt [orðaglens]) er skipað:

Hildi Kristínu, frummælanda
Bjarna, meðmælanda (mér, fyrir ykkur hellisbúana)
Höllu Þórlaugu, stuðningsmanni
og Elísabetu Hugrúnu, liðsstjóra

Við unnum slakt lið 3.C 2 í fyrstu umferð og stefnum á sigur í þeirri næstu, eftir jól. Aðalskemmtunin við þessa keppni var eiginlega bara þegar við "Get together, do whatever" eða sömdum ræður í góðu gríni. Talandi um þessa ensku þarna, mér finnst þessi Nokia auglýsing sérkennileg en í senn mjög skemmtileg.

Æ, ég veit ekki hvað ég sagt meira get. Ljúka þessu ætli ekki ég bara.

And if we can't fulfill even the most basic of needs,
how will we ever be happy?

-Þetta eru svo sannarlega orð að sönnu.

I want you!

2004-10-26T22:43:00.000Z

Ég er aftur í kannanastuði.

Hver er þín uppáhalds kvikmynd?

og

Hver er þín uppáhalds tónlistarplata?

Það sem aðskilur þessa könnun frá tónlistarkönnuninni miklu, sem vakti mikla lukku, er að í þessari er aðeins eitt svar leyfilegt fyrir hvora spurningu. Stranglega bannað er að nefna fleiri en eina kvikmynd/plötu!

Nú er bara að velja og hafna, gott fólk. Ég veit að þetta er erfitt en ég efast ekki um að svarhlutfall verði 100%.

Gleði, gleði

2004-10-24T17:17:00.000Z

Góðan daginn, kærleiksríku lesendur.

Það var gaman í gær. Mjög gaman. Því þá eyddi ég 15 tímum, án hvíldar, með stærðfræðiliðinu mínu. Það fóru þó ekki nema tveir og hálfur tími í sjálfa stærðfræðina.

Við hittumst öll fimm (Elísabet, Halla, Níels og Valborg ásamt mér) í MR klukkan 10 í gærmorgun. Ætlunin með því var að taka þátt í stærðfræðikeppni sem var í formi liðakeppni. Okkur gekk bara skítskikkanlega að koma þessu frá okkur þó að sum dæmin urðu að sitja á hakanum sökum óskiljanleika. Andlega útkeyrð héldum við, eftir keppni, á Subway á Austurstæti með heilann í mauki. Við keyptum kafbáta og fengjum frítt gos með - gegn framvísun Framtíðar-skírteinisins (Framtíðin er annað skólafélag MR fyrir ykkur sem ekki gangið í hann). Fljótt komust vitsmunir okkar í eðlilegt horf. Við kláruðum matinn okkar og töluðum saman í dágóða stund. Í framhaldi af því tilkynnti Halla okkur að hún þyrfti því miður að yfirgefa okkur til að versla afmælisgjöf handa þriggja ára barni. Við mótmæltum eins og við gátum en viðurkenndum að lokum að barnið yrði ekki ýkja ánægt ef það yrði svikið um glaðning. Við fjögur sem sátum eftir með sárt ennið drekktum sorgum okkar í hyldýpi tónlistarinnar (og má þakka iPod-num mínum og heyrnartólsinnstungutvöfaldaranum hennar Elísabetar fyrir það að hvert okkar gat hlustað með öðru eyranu).

Eftir að gleðin hafði komist á skrið á ný, ákváðum við að halda til Valborgar. Tókum sexuna að mig minnir heim til hennar. Þegar þangað var komið tókum við okkur til og spiluðum Trivial Pursuit. Valborg bar þar sigur úr býtum. Svo fórum við að ráðum Elísabetar og keyptum okkur nammi og fleira óhollt í Hagkaupum. Elísabet er nefnilega þannig úr garði gerð að þegar hún hefur ekkert að gera vill hún fagna því með að éta eins mikið af sætindum og hún mögulega getur meðan hún "kúrir". Þetta finnst mér ekkert minna en frábært viðhorf. Það eina sem hindrar að hún verði feit er að það er ekki oft dauð stund, endalaus lærdómur og próf í skólanum. Nú, eftir þennan nammileiðangur fórum við aftur heim til Valborgar og spiluðum þá Gettu betur. Ekki er unnt að tilkynna sigurvegara.

Þegar við þreyttumst á straumi ónauðsynlegrar visku, fannst okkur þjóðráð að smella einni hrollvekju í tækið. Carrie varð fyrir valinu. Hún var alveg fínasta afþreying þó að ekki mikið hafi gerst í henni. Hún er eiginlega tvískipt, annarsvegar unglingadrama frá áttunda áratugnum og hinsvegar hryllingsmynd. Í þesari mynd er besta bregðuatriði allra tíma, samkvæmt einhverjum lista hér um árið, en ég bjóst við meiru, hefði viljað kippast meira til.
Enn vorum við í kvikmyndastuði og horfðum því á 101 Reykjavík. Þessi mynd stóð fyllilega undir væntingum og meira til, enda fyndnari en flest íslensk kvikmyndaverk.

Meðan á kvikmyndaglápinu stóð, bættust vinkonur Valborgar í hópinn. Þær voru mjög fínar, reyndar svolítið ruglaðar á köflum en ekkert meira en við stærðfræðinördarnir. Kvöldið varð fjörugt og skemmtilegt og á stundum var nokkur metingur í gangi. Metingur þessi var leystur á margan hátt, svo sem með sjómanni, götuslagsmálum og ýmis konar perraskap, sem ekki verður farið frekar út í hér.

Mannskapurinn var orðinn mjög svangur um miðnætti og var því hringt á pítsu frá Pizzahöllinni. Valborg reyndi við pítsusendilinn og reyndar símaafgreiðslumanninn líka. Skömmu eftir pítsuátið héldum við Elísabet og Níels heim á leið. Ferðin kostaði mig 2000 kr. Leigubílar eru allt of dýrir. Ég bíð ennþá eftir næturstrætó.

Gærdagurinn var liður í tilraun minni sem ber heitið: "Hvað gerist ef stærðfræðinördar eru látnir eyða 15 tímum saman?" Tilraun lokið.

Ergo

2004-10-20T15:54:00.000Z

Vika síðan ég bloggaði? Djö...

Ég sem hélt að ég gæti haldið þetta út og bloggað oft á viku, bara svona til að sýna hinum blogg-letingjunum hvernig ætti að gera þetta. Ég er greinilega lítið skárri sjálfur. Mikilmennskubrjálæðið er fjarað út.

Ég gleymdi að minnast á annað í sambandi við strætó. Þar er alltaf lítill og pattaralegur drengur. Hann er alltaf með síma. Hann er alltaf með símann uppi við. Síminn hringir alltaf. Auðkennanlegt "ring, ring" fyllir strætóinn. Allir líta upp og leggja við hlustir. Drengurinn svarar með sinni skræku röddu. "Hæ, ég er í strætó." Á eftir fylgir stutt lýsing á atburðum dagsins. Allir glotta. Það er alltaf mamma hans sem hringir.

Ég er búinn að hlusta á Blonde Redhead. Það er sko góð hljómsveit.
Nú þarf ég nýja hljómsveit til að dá.

Strætó

2004-10-13T20:50:00.000Z

Á mínum uppvaxtarárum (ekki það að ég sé eitthvað fullorðinn núna) í Keflavík (ekki það að það sé langt síðan ég flutti þaðan) lagði ég það ekki í vana minn að ferðast með strætó. Þar eru vegalengdirnar eilítið viðráðanlegri heldur en hérna á höfuðborgarsvæðinu og yfirleitt hægt að "labbiddabara". Nú eru breyttir tímar. Það er langt í allt. Þá er ekkert annað í stöðunni en að kaupa sér strætókort og láta sér lynda hrykkjótta leið á áfangastað.
Núna er ég semsagt tiltölulega nýtilkominn fastagestur í strætó. Ég hef ferðast með honum (meira að segja tveimur) á hverjum morgni niður í MR og svo heim aftur. Þar hefur maður lent í ófáum hremmingunum:

Um daginn sat ég í hægindum mínum í 44 (litla Hafnarfjarðarstrætó) þegar ég tek eftir því að bílstjórinn er alltaf að gjóa til mín augunum. Þetta var allt í fína í fyrstu en síðan fór hann að hressast maðurinn og hafði varla augun af mér. Svipur hans var ólæsilegur. Ég reyndi að gera upp við mig hvort þetta væri einhver kynferðislega brenglaður gamall kall eða hvort ég væri kannski bara með hor. Ég var ekki með hor. Nú, svo gerðist það í næsta stoppi að maðurinn sá arna kallar mig til sín og ásakar mig um að vera með útrunnið strætókort. Ég kvað svo ekki vera og sýni honum kortið máli mínu til stuðnings. Hann sagði fyrirgefðu í hálfum hljóðum og hleypti mér aftur í sætið.
Örfáum vikum síðar var ég sakaður um kortasvindl á ný. Ég sýndi ökuþórnum kortið. Hann reyndi að afsaka sig á einhvern óskiljanlegan hátt. Ég veit ekki hvað veldur þessari tortryggni í minn garð af hálfu strætóbílstjóra. Eru þetta kannski bara graðir miðaldra menn sem þrá ekkert heitar en að sjá mig í návígi?

Svo erum við systkinin í 44 um daginn ásamt Vöku á leiðinni heim í Áslandið. Okkur líður vel og höllum við okkur að veggjum bifreiðarinnar. Við erum að keyra í kringum hringtorg eitt þegar miðaldra kona stendur upp og gengur rólega að dyrunum. Þess má geta að þessi tiltekni strætó er örsmár, á honum eru einungis einar dyr sem staðsettar eru ská fyrir aftan bílstjórann. Er við komumst á beinan veg á ný er kona þessi komin að hurðinni og bíður þar. Ekki hefur verið ýtt á stanstakkann. Það eru aðeins nokkrir metrar í strætóskýlið og athygli mín er vakin. Konan stendur þarna enn, rólegheitin uppmáluð. Svo allt í einu gerist það. Um leið og bíllinn kemst samsíða skýlinu þrykkir hún takkanum inn. Strætóbílstjórinn aðhefst ekkert enda hlýtur konan að vilja fara út næst, annars hefði hún ekki ýtt á takkann svona seint. Þá hefst skemmtunin:

Kona: Hvað? Á ekkert að hleypa manni út?

Bílstjóri: Þú áttir að ýta á takkann fyrr. (Hann stöðvar bílinn.)

Kona: Ég skal sko segja þér það að það er enginn takki þar sem ég sat!

Bílstjóri: Þeir eru út um allan bíl. (Hann lítur við og konan bendir honum á sætið en sér um leið þennan líka stæðilega hnapp fyrir ofan það.)

Kona: Nú, já, fyrirgefðu. Ég hélt bara að þú myndir taka tillit til þess að ég stæði upp.

Bílstjóri: Ég get með engu móti fylgst með því. Til þess eru stanstakkarnir.

Kona: VERTU EKKI AÐ RÍFA KJAFT VIÐ MIG !!! (...og strunsar hún síðan út úr vagninum.)

Bílstjóri: (Verður klumsa við þessu skyndilega æðiskasti og getur engu komið upp úr sér nema...) Bíddu... er ekki í lagi með þig, þarna, ha?

Á svona stundum er gaman í strætó og töluðum við vinirnir um þetta vel og lengi eftir á. En kannski þetta sé svona "you had to be there" saga og lesendum finnist þetta ekkert fyndið? Ég reyndar vorkenndi strætóbílstjóranum að lenda í svona kellingarherfu en þetta er örugglega hressasti og þægilegasti bílstjórinn hjá Strætó.

Einu öðru atviki vil ég deila með ykkur en það gerðist einmitt í dag. Þá var ég líka í 44 en í honum beið óvinveittur maður í yngri kantinum sem átti að heita bílstjóri. Er ég geng inn ber mér fyrir sjónir drengur (á að giska 10-12 ára) og virðist hann djúpt sokkinn í dauðaleit að einhverju. Ég sýni bílstjóranum kortið mitt góða og fæ mér svo sæti framarlega. Drengurinn leitar enn að guð má vita hverju og ökumaðurinn segir honum í sífellu að það vanti tíu krónur upp á gjaldið. Lagði ég nú saman tvo og tvo og fékk út að drengurinn væri að leita að tíkalli. Drengurinn stynur úr gremju og tilkynnir bílstjóranum að hann hafi bara ekki tekið meira með sér vegna þess að hann sé venjulega með strætómiða. Bílstjórinn lætur sér fátt um finnast og hamrar á því að tíu krónur vanti upp á. Greyið strákurinn er alveg ráðalaus og spyr hvort hann gæti bara ekki fengið þessar 210 krónur sínar til baka (sem hann hafði sett ofan í peningakassann). Maðurinn er ekki á þeim skónum heldur segir einfaldlega að hann hafi ekki lykil að kassanum og því geti krakkinn ekki fengið endurgreitt og bætir svo við að enginn hafi neytt krakkann til að setja peninginn í kassann. Nú er drengurinn frekar niðurdreginn og spyr hvort hann gæti ekki bara fengið að sitja í. Nei, segir kallinn og hristir hausinn, það vantar jú tíu krónur upp á. Mér blöskraði við að heyra þessi ómannúðlegu orð og fannst ekki mikið til þessa bílstjóra koma, svo ekki sé meira sagt. Ég dró þá upp leðurveskið, fann þar til eitt stykki tíkall, stóð upp, gekk að þeim kumpánum, lét myntina falla í baukinn og sagði ofursvalur: "Hérna er tíkall, ég er þá búinn að gera eitt góðverk í dag." Svo sneri ég mér á hæl og arkaði að sæti mínu. Drengurinn settist skammt frá, brosandi og þakkaði mér í bak og fyrir. Það hlakkaði í mér alla leiðina heim og þurfti ég oft að berjast við brosið til að halda kúlinu.

Blogg

2004-10-09T23:31:00.000Z

Frá því að ég opnaði þessa síðu hef ég tekið eftir mjög miklum mun á virkni kynjanna í bloggheiminum. Til vitnis um þetta er nóg að líta á tenglalistann minn þar sem mikill meirihluti síðnanna er í eigu stúlkna. Sömu sögu segja kommentin en þau einkennast einnig mestmegnis af kvenbloggurum. Nú veltir fólk vöngum og spyr sig hver ástæðan fyrir þessu sé. Gæti verið að stelpur hafi meiri frítíma en strákar? Gæti verið að stelpur séu meira fyrir að tjá tilfinningar sínar eða hafa þær einfaldlega meira að segja? Hver svo sem ástæðan er er ljóst að hún mun ekki finnast í fljótu bragði. Hver veit nema þetta verði helsta viðfangsefni félagsfræðinga í framtíðinni?

Ég hef líka tekið eftir því að langflestir sem kommenta á hin ýmsu blogg reka sjálfir samskonar síður. Af þessu má sjá að fólk upp til hópa er annaðhvort mjög virkt í blogginu; á síðu og kommentar á aðrar eða hefur engan áhuga á þessu og sniðgengur þetta algjörlega.

Þá hef ég lokið þessari litlu greiningu minni á íbúum bloggheima.

Að lokum vil ég lýsa minni ótvíræðu aðdáun á gáfumannahljómsveitinni Parent sem skipuð er þeim Hildi Kristínu í 3.B (mínum bekk) og Héðni og Jóni í 3.F. Ég bíð óþreyjufullur eftir næsta "live performance-inu" og vona innilega að Parent haldi áfram á sömu braut. Svo verð ég að fara að hlusta á Blonde Redhead.

Tími fyrir S og S

2004-10-02T20:18:00.000Z

Ég held ég hafi þetta bara stutt í dag og einskorði þessa færslu við tvær spurningar:

Hverjir eru þínir uppáhalds tónlistarmenn?

og

Hver eru þín uppáhalds lög?

Ef þið eigið í erfiðleikum með að nefna eitthvað af ótta við að gleyma einhverju er afbragðsráð að nefna þá tónlistarmenn og þau lög sem þið eruð helst að hlusta á í augnablikinu.

Ég ætlast til að allir láti skoðun sína í ljós enda er feimni bönnuð með öllu á þessu vefsvæði.

Aftur til fortíðar

2004-09-28T20:32:00.000Z

Vegna yndislegs iðjuleysis hóf ég fyrir stundu að kíkja á gömul ritverk eftir sjálfan mig. Ég tvísmellti á ritgerðamöppuna fullur tilhlökkunar og galopinn fyrir sæluvímu hinnar himnesku nostalgíu. Ó, hvað hún kom. Ég renndi í gengum stíla og ritanir tíundu bekkjar án þess að blikka né anda. Ég spenntist allur upp í stólnum, æstur í meira (ath. óæskilegt er að taka þessa setningu úr samhengi). Loks kom ég að forvitnilegri möppu: "8. bekkjar verkefni". Fikraði ég þá músabendlinum rólega að henni og sleit hana upp. Þar inni blöstu við mér alls kyns kræsingar sem voru margar hverjar ansi skondnar. Nú ætla ég að leyfa ykkur, lesendur góðir að njóta þess að lesa 8. bekkjar ritunina "Smáralindin" eftir Bjarna Þorsteinsson. Njótið.

Hjónin Marta og Jónas voru ekki alltaf sammála og Marta átti það til að vera svolítið stjórnsöm. Hún hafði alltaf eitthvað að segja um allt og var Smáralindin engin undantekning.

“Nei, nei og aftur nei, þú ferð ekki fet Jónas minn...”

“En-“

“Ég sagði nei. Þú ferð ekki í þessa heimskulegu verslunarmiðstöð.”

“Þú leyfir mér aldrei að gera neitt, en heyrðu, af hverju er ég að rífast við þig? Ég þarf ekki samþykki þitt til að gera eitthvað. Héðan í frá geri ég það sem mig langar til.”

“Ég er viss um að ég hef eitthvað að segja um það.”

Jónas hafði fengið nóg og strunsaði útí bíl. Hann setti í gang og keyrði áleiðis til Smáralindar. Það gekk mjög illa að finna bílastæði en loks fann hann eitt langt frá byggingunni. Hann var orðinn óþolinmóður og hljóp í áttina að verslunarmiðstöðinni. Þegar hann var næstum kominn snarstansaði hann. Fyrir utan hafði myndast löng röð. Við hliðina á röðinni stóð einhver starfsmaður sem hrópaði yfir allan hávaðann í fólkinu: “Því miður kemst ekki fleira fólk inn. Byggingin þolir ekki svona mikið álag. Komið aftur seinna.” Rétt í þessu stoppaði leigubíll fyrir aftan Jónas og út úr honum kom Marta, konan hans. Jónas var orðinn mjög reiður, hann ætlaði ekki að láta hana koma í veg fyrir að hann færi inn í Smáralind. Hann hljóp að dyrunum, ýtti fólkinu frá og steig inn í verslunarmiðstöðina. Marta hljóp á eftir honum. “Af hverju vildurðu ekki að ég kæmi hingað?” sagði Jónas þegar Marta var komin inn. “Því ég var ekki mjög ánægð þegar þú varst svona æstur í að skoða risastórt ty-” Smáralindin hrundi.

Svona var víst fílingurinn fyrir þremur árum. Hver veit nema ég birti eitthvað fleira sniðugt úr gagnasafni mínu seinna.

Eat my shorts

2004-09-26T18:52:00.000Z

Hmm.. ég hef ekki hugmynd um hvernig skal byrja svona færslu, á maður alltaf bara að segja "Jæja" eða "Halló" eða eitthvað álíka flatt og leiðinlegt? Hvernig væri að brjóta alltaf ísinn með brandara? Nei, kannski ekki. Það væri auðvitað sniðugt að ræða lítillega um eitt afbrigði af kvarsi í upphafi hvers pósts enda af nógu að taka. Ekki? Jæja þá. Ætli ég gefi ekki bara skít í þetta allt og láti það nægja að stinga mér á bólakaf í viðfangsefnið og líta aldrei um öxl... jú, það er málið.

Ég sit hér við tölvuna og tek mér pásu frá öllum kvarsafbrigðunum (hey, what are the odds?), allur lurkum laminn eftir strangt paintballmót sem ég tók þátt í í gær ásamt nokkrum bekkjarfélögum mínum. Mótið var hin fínasta skemmtun þó að okkur hafi ekki gengið sem skyldi (unnum engan en gerðum þó tvö eða þrjú jafntefli). Ég hef þó sterkan grun um að brögð voru í tafli enda virtust andstæðingar okkar alltaf hafa forskot á okkur sem oftast var í formi betri sjónar. Þannig er nefnilega mál með vexti að grímurnar þarna voru og eru alveg hroðalega gallaðar (í það minnsta okkar grímur) því ef maður andaði venjulega kom þessi massíva móða á glerið með þeim afleiðingum að maður sá lítið sem ekkert, svo bætti ekki úr skák að við spiluðum flesta leikina í myrkri og horfðum beint í einhver ljós sem fyrir tilstilli móðunnar blinduðu okkur alveg.

Nóg komið af nöldri. Það gerðist dálítið skondið atvik í paintballinu. Jú, ég var skotinn af undir eins metra færi beint í smettið. Það fór ekki betur en svo að lítið sem ekkert af kúlunni endaði á grímunni heldur fór hún beint í gegnum eitthvað öndunargat (sem gerir by the way ekkert gagn sbr. að ofan) og átti þetta sársaukafulla stefnumót við kinnina á mér. Nú er ég nett bólginn með upphleypt sár sem líkist hvað helst bóluklasa.
Já, svona fór víst um sjóferð þá.

En nú verð ég að halda áfram með glerhallana, sæl að sinni.

Nýtt blogg

2004-09-23T20:42:00.000Z

Jæja, svo ég verði nú ekki antílópa meðal gnýja hef ég ákveðið að opna bloggsíðu.

Á þessa síðu mun ég, auk þess að æfa mig í fingrasetningu, setja inn færslur sem fjalla um líf mitt og tilveru. Ég get því miður engu lofað um gæði skrifanna enda er ég alls óreyndur í þessum efnum. Ég mun hins vegar reyna eftir megni að gera þetta nær sársaukalaust fyrir okkur öll, njótið vel.